ویژه کنید
عکس و تصویر 🚩 عـاقـبـت غارت جامه ی امام حسین علّامه‌ی مجلسی به نقل از برخی از منابع، ...

🚩 عـاقـبـت غارت جامه ی امام حسین

علّامه‌ی مجلسی به نقل از برخی از منابع، از سعید بن مسیب چنین آورده است:

🖋 🖋

چون #سرور و #مولایم حسین بن علـی (ع) شهید شد و مردم سال بعد به حج رفتند،
خدمت امام سجّـاد (ع) رسیدم و پرسیدم:
ایام حج نزدیک است، چه فرمان می‌دهید؟
فرمود: با نیت خود برو و حج بگزار.

حج انجام دادم. در حال طواف، مردی را دیدم که دو پایش قطع شده بود و چهره‌ای سیاه داشت، به پرده‌ی کعبه آویخته و چنین دعا می‌کرد:

ای خدای این خانه! مرا ببخش، هر چند فکر نمی‌کنم اگر همه‌ی آسمانیان و زمینیان و همه‌ی آفریدگانت هم شفاعت کنند، به سبب بزرگی گناهم مرا نمی‌بخشی.

سعید بن مسیب گوید:

طواف من و دیگران تمام شد. همه دور او جمع شدیم و گفتیم:

وای بر تو! اگر شیطان هم بودی نمی‌باید از رحمت خدا مأیوس باشی. تو کیستی و گناهت چیست؟

گریست و گفت: ای مردم! من خودم و گناه و جنایتم را بهتر می‌دانم.

گفتیم: برایمان بگو.

🍂 🍁 🍂

گفت: من شتربان امام حسین (ع) بودم، در سفری که از مدینه به سوی عراق بیرون شد. هنگام وضو لباس‌هایش را پیش من می‌گذاشت.
بند شلواری داشت که چشم را خیره می‌کرد و دوست داشتم که کاش مال من بود. به کربلا رسیدیم و او و همراهانش کشته شدند. من خود را جایی پنهان کردم.

شب که فرا رسید از جایم برآمدم. میدان جنگ را نورانی دیدم؛ کشتگان روی زمین افتاده بودند. از سرشت پلید خود یاد آن بند افتادم.

گفتم به خدا حسین (ع) را می‌یابم و امیدوارم که آن بند شلوار همراهش باشد و آن را بردارم. پیوسته به چهره‌ی کشته‌ها نگاه می‌کردم تا به حسین رسیدم که پیکری بی‌سر و به رو افتاده بود. نورش تابان بود و در خون خود آغشته و بادها بر او می‌وزیدند.

گفتم به خدا این حسین (ع) است. به شلوارش نگاه کردم و دست بردم تا بند آن را بردارم، دیدم گره‌های زیادی بر آن زده است. گره‌ای از آن را گشودم. دست راست خود را روی بند گذاشت. نه توانستم دستش را کنار بزنم و نه بند را بردارم.

نفس ملعون مرا واداشت تا شمشیر شکسته‌ای را پیدا بکنم و با آن دست او را از مچ جدا کرده از بند کنار بزنم.

دست به سوی بند دراز کردم، دست چپش را آورد و روی آن گذاشت و نتوانستم آن را بردارم. با آن پاره شمشیر دست چپش را هم از بند جدا کردم.

دست به طرف بند دراز کردم که بردارم، زمین و آسمان به لرزه درآمد و صدای شیون و گریه‌ای بلند شد و کسی می‌گفت:

🍃 🍂 🍃 🍂

🍃 وای فـرزندم ! وای کـشـتـه ی سـر بـریـده !

🍃 🍂 وای حـسـیـن غـریـب !

🍂 🍃 پـسـرم ! تـو را کـشـتـند و نـشـنـاخـتـنـدت و تو را از آب مـنـع کـردنـد.


چون چنین دیدم بیهوش شده خود را میان کشته‌ها انداختم.

سـه مرد و یک زن که پشت سر آن‌ها گروه‌هایی بودند آمدند.

آن سرزمین پر از آدم‌ها و بال‌های فرشتگان شد.

یکی می‌گفت: فـرزندم حـسـیـن ! جد و پدر و برادر و مادرت فدایت!

حسین بن علـی (ع) نشست، در حالی که سر در بدن داشت و می‌گفت:

🌿 🌿

لبیـک یا جدا یا رسـول الله!
پـدر جان یا امیـر المؤمنین!
مـادر جان فاطمـه ی زهـرا!
بـرادر شهید مسموم!
سلام بر همـه ی شما!

🌿 🌿

آن‌گاه گریست و گفت: یا جدّا! به خدا مردانمان را کشتند، زنانمان را و خیمه‌هایمان را غارت کردند. کودکانمان را کشتند. بر تو بسیار ناگوار است که ما را در این حال ببینی که کافران با ما چه کردند.

همه دور او نشسته بودند و گریه می‌کردند.

حضرت فاطمـه (ع) می‌گفت: پدر جان یا رسول الله! می‌بینی امّت تو با فرزندم چه کردند؟ اجازه می‌دهی از خون محاسنش به پیشانی خود بمالم و خدا را با حالت خضاب کرده به خون فرزندم حسین ملاقات کنم؟

فرمود: چنان کن؛ ما هم چنین می‌کنیم.

همه از خون چهره‌ی او برگرفتند؛ فاطمه از آن خون به پیشانی‌اش و پیامبر و علی و حسن (ع) به گردن و سینه‌ها و دست‌هاشان مالیدند.

🌷 🌷 🌷

پیامبر گفت: فدایت شوم یا حسین! به خدا بر من سخت است تو را سر بریده و خونین چهره و با گلویی خونین و به رو افتاده ببینم که شن‌های بیابان تو را بپوشاند و تو کشته‌ی افتاده بر زمین باشی با دستانی بریده. فرزندم چه کسی دست راست و چپ تو را برید؟

گفت:
یا جدّ بزرگوار! شتربانی از مدینه همراهم بود. هر گاه برای وضو جامه برمی‌آوردم، علاقه داشت که بند شلوار از آن او باشد. چون می‌دانستم او چنین خواهد کرد، دلم نمی‌آمد به او بدهم. چون کشته شدم، او در بین کشته‌ها دنبال من بود. پیکر بی‌سر مرا یافت و دید که آن بند بر شلوار من است.
من گره‌های زیادی زده بودم. دست به سوی بند دراز کرد و یک گره را گشود.

دست راست خود را برده آن را گرفتم. شمشیر شکسته‌ای از میدان یافت و دستم را برید و گره دیگر را باز کرد. با دست چپم بند را گرفتم تا باز نکند و عورتم نمایان نگردد. دست چپم را برید. چون خواست بند را بگشاید، وجود تو را حس کرد و خود را میان کشته‌ها انداخت.

چون پیامبر کلام حسین (ع) را شنید، به شدّت گریست و بین کشته‌ها نزد من آمد و گفت:

ای شتربان! مرا با تو چه کار؟ دستانی را می‌بری که چه بسیار جبرئیل و فرشتگان خدا آن‌ها را بوسیده‌اند و آسمانیان و زمینیان به آن تبرّک جسته‌اند.

آیا آن ذلّت و اهانتی که این ملعون‌ها روا داشتند، کافی نیست؟ حرمت زنانش را شکستند. خدا چهره‌ات را در دنیا و آخرت سیاه کند و دست‌ها و پاهایت را قطع نماید و تو را در میان گروه کسانی قرار دهد که خون‌های ما را ریختند و بر خدا گستاخی کردند.

هنوز نفرین او تمام نشده بود که دستانم فلج شد و احساس کردم چهره‌ام مانند شب تیره، سیاه شده و بر همان حال باقی مانده‌ام.

اکنون به خانه‌ی خدا آمده‌ام که شفاعت بطلبم و من می‌دانم که خدا هرگز مرا نخواهد بخشود.

کسی در مکّه نماند مگر آن‌که ماجرای او را شنید و با لعن بر او، به خدا تقرّب می‌جست.

گفتند: جنایتی که کرده‌ای برایت بس است ای ملعون! «وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ»



🌷 ❤ ️ 🌷 ❤ ️ 🌷 ❤ ️ 🌷 ❤ ️ 🌷 ❤ ️ 🌷


قال المجلسیّ:

وَ رُوِیَ فِی الْکِتَابِ الْمَذْکُورِ [بعض مؤلّفات أصحابنا] عَنْ سَعِیدِ بْنِ الْمُسَیَّبِ قَالَ: لَمَّا اسْتُشْهِدَ سَیِّدِی وَ مَوْلَایَ الْحُسَیْنُ (ع) وَ حَجَّ النَّاسُ مِنْ قَابِلٍ دَخَلْتُ عَلَی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (ع) فَقُلْتُ لَهُ: یَا مَوْلَایَ قَدْ قَرُبَ الْحَجُّ فَمَا ذَا تَأْمُرُنِی؟ فَقَالَ امْضِ عَلَی نِیَّتِکَ وَ حُجَّ فَحَجَجْتُ فَبَیْنَمَا أَطُوفُ بِالْکَعْبَهِ وَ إِذَا أَنَا بِرَجُلٍ مَقْطُوعِ الْیَدَیْنِ، وَ وَجْهُهُ کَقِطَعِ اللَّیْلِ الْمُظْلِمِ، وَ هُوَ مُتَعَلِّقٌ بِأَسْتَارِ الْکَعْبَهِ، وَ هُوَ یَقُولُ: اللَّهُمَّ رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ الْحَرَامِ اغْفِرْ لِی وَ مَا أَحْسَبُکَ تَفْعَلُ وَ لَوْ تَشَفَّعَ فِیَّ سُکَّانُ سَمَاوَاتِکَ وَ أَرْضِکَ وَ جَمِیعُ مَا خَلَقْتَ لِعِظَمِ جُرْمِی.

قَالَ سَعِیدُ بْنُ الْمُسَیَّبِ: فَشُغِلْتُ وَ شُغِلَ النَّاسُ عَنِ الطَّوَافِ حَتَّی حَفَّ بِهِ النَّاسُ وَ اجْتَمَعْنَا عَلَیْهِ، فَقُلْنَا: یَا وَیْلَکَ لَوْ کُنْتَ إِبْلِیسَ مَا کَانَ یَنْبَغِی لَکَ أَنْ تَیْأَسَ مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ فَمَنْ أَنْتَ وَ مَا ذَنْبُکَ؟ فَبَکَی وَ قَالَ: یَا قَوْمِ أَنَا أَعْرَفُ بِنَفْسِی وَ ذَنْبِی وَ مَا جَنَیْتُ فَقُلْنَا لَهُ: تَذْکُرُهُ لَنَا، فَقَالَ: أَنَا کُنْتُ جَمَّالًا لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (ع) لَمَّا خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهِ إِلَی الْعِرَاقِ وَ کُنْتُ أَرَاهُ إِذَا أَرَادَ الْوُضُوءَ لِلصَّلَاه یَضَعُ سَرَاوِیلَهُ عِنْدِی فَأَرَی تِکَّهً تُغْشِی الْأَبْصَارَ بِحُسْنِ إِشْرَاقِهَا وَ کُنْتُ أَتَمَنَّاهَا تَکُونُ لِی إِلَی أَنْ صِرْنَا بِکَرْبَلَاءَ، وَ قُتِلَ الْحُسَیْنُ وَ هِیَ مَعَهُ، فَدَفَنْتُ نَفْسِی فِی مَکَانٍ مِنَ الْأَرْضِ.

فَلَمَّا جَنَّ اللَّیْلُ خَرَجْتُ مِنْ مَکَانِی فَرَأَیْتُ مِنْ تِلْکَ الْمَعْرَکَهِ نُوراً لَا ظُلْمَهً وَ نَهَاراً لَا لَیْلًا، وَ الْقَتْلَی مُطْرَحِینَ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ، فَذَکَرْتُ لِخُبْثِی وَ شَقَائِی التِّکَّهَ فَقُلْتُ: وَ اللَّهِ لَأَطْلُبَنَّ الْحُسَیْنَ وَ أَرْجُو أَنْ تَکُونَ التِّکَّهُ فِی سَرَاوِیلِهِ فَآخُذَهَا وَ لَمْ أَزَلْ أَنْظُرُ فِی وُجُوهِ الْقَتْلَی حَتَّی أَتَیْتُ إِلَی الْحُسَیْنِ (ع) فَوَجَدْتُهُ مَکْبُوباً عَلَی وَجْهِهِ وَ هُوَ جُثَّهٌ بِلَا رَأْسٍ وَ نُورُهُ مُشْرِقٌ مُرَمَّلٌ بِدِمَائِهِ وَ الرِّیَاحُ سَافِیَهٌ عَلَیْهِ، فَقُلْتُ: هَذَا وَ اللَّهِ الْحُسَیْنُ فَنَظَرْتُ إِلَی سَرَاوِیلِهِ کَمَا کُنْتُ أَرَاهَا فَدَنَوْتُ مِنْهُ، وَ ضَرَبْتُ بِیَدِی إِلَی التِّکَّهِ لِآخُذَهَا فَإِذَا هُوَ قَدْ عَقَدَهَا عُقَداً کَثِیرَهً فَلَمْ أَزَلْ أَحُلُّهَا حَتَّی حَلَلْتُ عُقْدَهً مِنْهَا.

فَمَدَّ یَدَهُ الْیُمْنَی وَ قَبَضَ عَلَی التِّکَّهِ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَی أَخْذِ یَدِهِ عَنْهَا وَ لَا أَصِلُ إِلَیْهَا فَدَعَتْنِی النَّفْسُ الْمَلْعُونَهُ إِلَی أَنْ أَطْلُبَ شَیْئاً أَقْطَعُ بِهِ یَدَیْهِ فَوَجَدْتُ قِطْعَهَ سَیْفٍ مَطْرُوحٍ فَأَخَذْتُهَا وَ اتَّکَیْتُ عَلَی یَدِهِ وَ لَمْ أَزَلْ أَحُزُّهَا حَتَّی فَصَلْتُهَا عَنْ زَنْدِهِ، ثُمَّ نَحَّیْتُهَا عَنِ التِّکَّهِ وَ مَدَدْتُ یَدِی إِلَی التِّکَّهِ لِأَحُلَّهَا فَمَدَّ یَدَهُ الْیُسْرَی فَقَبَضَ عَلَیْهَا فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَی أَخْذِهَا فَأَخَذْتُ قِطْعَهَ السَّیْفِ فَلَمْ أَزَلْ أَحُزُّهَا حَتَّی فَصَلْتُهَا عَنِ التِّکَّهِ وَ مَدَدْتُ یَدِی إِلَی التِّکَّهِ لِآخُذَهَا، فَإِذَا الْأَرْضُ تَرْجُفُ وَ السَّمَاءُ تَهْتَزُّ وَ إِذَا بِغَلَبَهٍ عَظِیمَهٍ وَ بُکَاءٍ، وَ نِدَاءٍ وَ قَائِلٍ یَقُولُ: وَا ابْنَاهْ وَا مَقْتُولَاهْ وَا ذَبِیحَاهْ وَا حُسَیْنَاهْ وَا غَرِیبَاهْ! یَا بُنَی‏ قَتَلُوکَ وَ مَا عَرَفُوکَ وَ مِنْ شُرْبِ الْمَاءِ مَنَعُوکَ.

فَلَمَّا رَأَیْتُ ذَلِکَ صَعِقْتُ وَ رَمَیْتُ نَفْسِی بَیْنَ الْقَتْلَی، وَ إِذَا بِثَلَاثِ نَفَرٍ وَ امْرَأَهٍ وَ حَوْلَهُمْ خَلَائِقُ وُقُوفٌ وَ قَدِ امْتَلَأَتِ الْأَرْضُ بِصُوَرِ النَّاسِ وَ أَجْنِحَهِ الْمَلَائِکَهِ، وَ إِذَا بِوَاحِدٍ مِنْهُمْ یَقُولُ: یَا ابْنَاهْ یَا حُسَیْنُ فِدَاکَ جَدُّکَ وَ أَبُوکَ وَ أَخُوکَ وَ أُمُّکَ وَ إِذَا بِالْحُسَیْنِ (ع) قَدْ جَلَسَ وَ رَأْسُهُ عَلَی بَدَنِهِ وَ هُوَ یَقُولُ: لَبَّیْکَ یَا جَدَّاهْ یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ یَا أَبَتَاهْ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ یَا أُمَّاهْ یَا فَاطِمَهُ الزَّهْرَاءُ، وَ یَا أَخَاهْ الْمَقْتُولَ بِالسَّمِّ، عَلَیْکُمْ مِنِّی السَّلَامُ ثُمَّ إِنَّهُ بَکَی وَ قَالَ: یَا جَدَّاهْ قَتَلُوا وَ اللَّهِ رِجَالَنَا، یَا جَدَّاهْ سَلَبُوا وَ اللَّهِ نِسَاءَنَا یَا جَدَّاهْ نَهَبُوا وَ اللَّهِ رِحَالَنَا یَا جَدَّاهْ ذَبَحُوا وَ اللَّهِ أَطْفَالَنَا یَا جَدَّاهْ، یَعَزُّ وَ اللَّهِ عَلَیْکَ أَنْ تَرَی حَالَنَا وَ مَا فَعَلَ الْکُفَّارُ بِنَا.

وَ إِذَا هُمْ جَلَسُوا یَبْکُونَ حَوْلَهُ عَلَی مَا أَصَابَهُ، وَ فَاطِمَهُ تَقُولُ: یَا أَبَاهْ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ مَا تَرَی مَا فَعَلَتْ أُمَّتُکَ بِوَلَدِی؟ أَ تَأْذَنُ لِی أَنْ آخُذَ مِنْ دَمِ شَیْبِهِ وَ أُخَضِّبَ بِهِ نَاصِیَتِی وَ أَلْقَی اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَنَا مُخْتَضِبَهٌ بِدَمِ وَلَدِیَ الْحُسَیْنِ؟ فَقَالَ لَهَا: خُذِی وَ نَأْخُذُ یَا فَاطِمَهُ، فَرَأَیْتُهُمْ یَأْخُذُونَ مِنْ دَمِ شَیْبِهِ وَ تَمْسَحُ بِهِ فَاطِمَهُ نَاصِیَتَهَا وَ النَّبِیُّ وَ عَلِیٌّ وَ الْحَسَنُ (ع) یَمْسَحُونَ بِهِ نُحُورَهُمْ وَ صُدُورَهُمْ وَ أَیْدِیَهُمْ إِلَی الْمَرَافِقِ وَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ یَقُولُ: فَدَیْتُکَ یَا حُسَیْنُ یَعَزُّ وَ اللَّهِ عَلَیَّ أَنْ أَرَاکَ مَقْطُوعَ الرَّأْسِ مُرَمَّلَ الْجَبِینَیْنِ دَامِیَ النَّحْرِ مَکْبُوباً عَلَی قَفَاکَ قَدْ کَسَاکَ الذَّارِئُ مِنَ الرُّمُولِ وَ أَنْتَ طَرِیحٌ مَقْتُولٌ، مَقْطُوعُ الْکَفَّیْنِ یَا بُنَیَّ مَنْ قَطَعَ یَدَکَ الْیُمْنَی وَ ثَنَّی بِالْیُسْرَی؟

فَقَالَ: یَا جَدَّاهْ کَانَ مَعِی جَمَّالٌ مِنَ الْمَدِینَهِ وَ کَانَ یَرَانِی إِذَا وَضَعْتُ سَرَاوِیلِی لِلْوُضُوءِ فَیَتَمَنَّی أَنْ یَکُونَ تِکَّتِی لَهُ، فَمَا مَنَعَنِی أَنْ أَدْفَعَهَا إِلَیْهِ إِلَّا لِعِلْمِی أَنَّهُ صَاحِبُ هَذَا الْفِعْلِ، فَلَمَّا قُتِلْتُ خَرَجَ یَطْلُبُنِی بَیْنَ الْقَتْلَی، فَوَجَدَنِی جُثَّهً بِلَا رَأْسٍ فَتَفَقَّدَ سَرَاوِیلِی فَرَأَی التِّکَّهَ وَ قَدْ کُنْتُ عَقَدْتُهَا عُقَداً کَثِیرَهً فَضَرَبَ بِیَدِهِ إِلَی التِّکَّهِ فَحَلَّ عُقْدَهً مِنْهَا فَمَدَدْتُ یَدِیَ الْیُمْنَی فَقَبَضْتُ عَلَی التِّکَّهِ فَطَلَبَ فِی الْمَعْرَکَهِ فَوَجَدَ قِطْعَهَ سَیْفٍ مَکْسُورٍ فَقَطَعَ بِهِ یَمِینِی ثُمَّ حَلَّ عُقْدَهً أُخْرَی فَقَبَضْتُ عَلَی التِّکَّهِ بِیَدِیَ الْیُسْرَی کَیْ لَا یَحُلَّهَا فَتَنْکَشِفُ عَوْرَتِی فَحَزَّ یَدِیَ الْیُسْرَی فَلَمَّا أَرَادَ حَلَّ التِّکَّهِ حَسَّ بِکَ فَرَمَی نَفْسَهُ بَیْنَ الْقَتْلَی.

فَلَمَّا سَمِعَ النَّبِیُّ کَلَامَ الْحُسَیْنِ بَکَی بُکَاءً شَدِیداً وَ أَتَی إِلَیَّ بَیْنَ الْقَتْلَی إِلَی أَنْ وَقَفَ نَحْوِی فَقَالَ: مَا لِی وَ مَا لَکَ یَا جَمَّالُ؟ تَقْطَعُ یَدَیْنِ طَالَ مَا قَبَّلَهُمَا جَبْرَئِیلُ وَ مَلَائِکَهُ اللَّهِ أَجْمَعُونَ وَ تَبَارَکَتْ بِهَا أَهْلُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِینَ؟ أَ مَا کَفَاکَ مَا صَنَعَ بِهِ الْمَلاعِینُ مِنَ الذُّلِّ وَ الْهَوَانِ، هَتَکُوا نِسَاءَهُ مِن ‏َعْدِ الْخُدُورِ وَ انْسِدَالِ السُّتُورِ سَوَّدَ اللَّهُ وَجْهَکَ یَا جَمَّالُ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ وَ قَطَعَ اللَّهُ یَدَیْکَ وَ رِجْلَیْکَ، وَ جَعَلَکَ فِی حِزْبِ مَنْ سَفَکَ دِمَاءَنَا وَ تَجَرَّأَ عَلَی اللَّهِ فَمَا اسْتَتَمَّ دُعَاءَهُ حَتَّی شُلَّتْ یَدَایَ وَ حَسِسْتُ بِوَجْهِی کَأَنَّهُ أُلْبِسَ قِطَعاً مِنَ اللَّیْلِ مُظْلِماً، وَ بَقِیتُ عَلَی هَذِهِ الْحَالَهِ فَجِئْتُ إِلَی هَذَا الْبَیْتِ أَسْتَشْفِعُ وَ أَنَا أَعْلَمُ أَنَّهُ لَا یُغْفَرُ لِی أَبَداً.

فَلَمْ یَبْقَ فِی مَکَّهَ أَحَدٌ إِلَّا وَ سَمِعَ حَدِیثَهُ وَ تَقَرَّبَ إِلَی اللَّهِ بِلَعْنَتِهِ وَ کُلٌّ یَقُولُ حَسْبُکَ مَا جَنَیْتَ یَا لَعِینُ «وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ».[۱]


[۱]– البحار ۴۵: ۳۱۶، المنتخب للطّریحی



🌸 ❤ ️ 🌸 ❤ ️ 🌸 ❤ ️ 🌸 ❤ ️ 🌸

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

Loading...