ویژه کنید
عکس و تصویر آشنای غریب سلام . حقیقتش هنوزنمی دانم ناچاری یادچار . اگرناچاری که هیچ ٬ امااگر ...

آشنای غریب سلام .
حقیقتش هنوزنمی دانم ناچاری یادچار . اگرناچاری که هیچ ٬ امااگر دچاری به پیروی ازآئین سرخ
شقایق های وحشی دشت جنون باید حالت راپرسیدگرچه پاییزگاهی فرصتی برای پرسیدن
نمی گذاردمن همان که گفتی کردم . چشم هایم رابرهیچ وهمه بستم ودر جوارپنجره ای که هنوزروبه اقبال بلند ستاره های صادق آسمان بازمی شود
نشستم . حس می کنم بایداعتراف کرد که درنغمه هایت یک نیستان مثنوی به سوی رگه های خشک
یک احساس پراززمزم تشنگی جاری بود .
من صدای گام های مصمم شمس راازلابه لای حضورزردانتظارمولاناشنیدم کافی بودچترت رابه
کناری بگذاری آن وقت ترنشدن آسان بود راستی آن ها که زیرباران چتربه دست می گیرندتاکی
می خواهندازسرنوشت بگریزند ؟ باید تقویم هایمان راورق بزنیم من دلم
شور پرنده ای را می زند که هیچ گاه هجرت نکرد تا بخواهد برگردد ٬ ببین غریبه ٬ شاید به راستی من آن گمشده ای که در نغمه هایت موج می زند نیستم ٬ من با
عبور واژه از ذهن نا آشنای یک رهگذر بی اعتنا می شکنم با خیال حرفی که شاید هیچ گاه به زبان نیاید
ترک بر میدارم ٬ با اضطراب از چیدن شقایقی که شاید هیچ وقت چیده نشود می میرم ٬ . من تصور می کنم تا وقتی برای قربانی شدن آماده
نیستی به زبان آوردن فدایت شوم افزودن دروغی محض به باقی دروغ هاییست که تا به حال به همدیگر
گفته ایم .

میم آخر دوستت دارم اگر تا آسمان هفتم امتداد نیابد در ساقه هایش به راحتی می شود اثری از تردید
یافت ٬ ریشه ی دوستت دارم باید در تقدس ابرهایی باشد که هنوز به روی هیچ گلبرگی نباریده اند و
گونه ی هیچ گل سرخی را به یاد شکوفایی نینداخته اند حالا که برایت می نویسم خیال اطلسی های
بی قرار ایوان آرزوهایت جمع باشد ٬ پلک نمی زنم ٬ حالا غرق زخمه زدنم به سازی که هر کس نامی بر
آن می گذارد ٬ گاهی اشک بهترین مضراب برای نواختن شرجی ترین سمفونی دنیاست و گاهی نوازنده

یا شاعر برای تقدیم یک تکه آتش به آستان نیلوفری تمامی دلهای آشفته یک جرقه کم دارد .

تالار شیشه ای قلب های شفاف غرق سمفونی های نانوشته ایست که کسی تا به حال حتی پیش در

آمد آن ها را هم کشف نکرده است ٬ مردم حتی از خود نمی پرسند کنسرت قناری های اسیر قفس را

چه کسی رهبری می کند بی آنکه بدانند زخم قناری نیاز به رهبر ندارد ٬ مردم نمی دانند رهبر نغمه

سرایی های بلبلای آواره از زادگاه کیست که تا چشم به گل می دوزند بی اختیار مثل آفتاب گردان تغییر

جهت می دهند . هیچ کس از خود نمی پرسد باران که گاهی از سر وجد و سماع به روی پنجره های

آلوده به عادت غوغا می کند نخستین اثر خود را به چه کسی تقدیم کرده است .

مردم عصر ما حتی پرسش هایشان را گم کرده اند ٬ پس چگونه می توان از آن ها انتظار پاسخ داشت ٬

ما با چنین مردمی معاصریم ٬ چه فرقی می کند ما هم مثل آنها بهتر نیست در تنهایی با هم باشیم ؟

بهتر نیست نه در کنار هم بلکه با هم نگران داغ هایی باشیم که بر دل شقایق ها ابدی خواهد شد ؟

بهتر نیست در عین اسارت رها باشیم و در عین رهایی مبتلا ؟

من از سفر هیچ نمی دانم هروقت می گویند سفر ٬ بی اختیار یاد تو می افتم ٬ حس می کنم بوی

هجرت می آید و گرچه می دانم به قول حافظ عزیز : (( شرط اول قدم آن است که مجنون باشی )) و از

مولانا آموخته ام : (( آن چه یافت نمی شود آنم آرزوست )) حالا مسافر من آیا این توشه برای آغاز

سفرت کافیست ؟

پیش تر ها یک جا در گوشه ای از کتاب زندگی خواندم (( نفس عشق درمان عاشق است نه نقش

معشوق )) ساده ترش هم همان است که نیاکانمان گفته اند : (( تا دوری ٬ عزیزی و وقتی نزدیک شدی .

. . )) و سهراب عزیز هم چه زیبا سرود ٬ همیشه فاصله ای هست ساده بگویم ببین ! من از آن قله

هایی نیستم که وقتی فتحش کردی کنارش بگذاری گاهی لازمست بعضی قطعه ها را ناتمام سرود و

لذتش در آنست که هیچ وقت پایانش را ننویسی حالا که می نویسم چند تکه احتمال دوری از

خوشبختی از ناودان بلند تردیدم به روی حریری از جنس آرزوهای معصوم یک سرنوشت پر از ابهام چکه

می کند و همیشه اشتباه ما اینست که جای نگاه و گناه را تشخیص نمی دهیم همیشه انتخاب نوعی

اضطراب است و شاید اضطراب هم بخشی از انتخاب .

من اینگونه ام ٬ کسی که با سبدی از جنس تجربه در جنگل زندگی گام می نهد و تمشک های شوق

و حسرت را با خارهای تیزشان می چیند تا مبادا کسانی که دوستشان دارد پس از او به هوای چیدن

تمشک گرفتار خارهای تیز تقدیر شوند ٬ اما من خوب مے دانــم چــه ڪــســے را مــے شــود دوســت داشــتــ

و واے بــر روزگــارے ڪــه ســقــف اعــتــمــادم را ســنــگ حــادثــه ے یــڪ بــے وفــایــے بــر ســر رویــاهاے ڪــالــم آوار ڪــنــد

بــراے آن ڪــه اول بــبــازے و ســپــس بــســازے فــرصــت نــیــســت ٬ تــنــها بــراے شــنــاخــتــن و ســاخــتــن انــدڪ فــرصــتــی

بــاقــیــســت .مــیــان فــراق و اشــتــیــاق بــایــد یــڪــے را بــرگــزیــد .عــصــر ٬ عــصــر ســیــب و فــریــب ٬ رنــگ و نــیــرنــگ ٬ مــاه و نــگــاه

آه و گــنــاه ٬ لــذت و حــســرت ٬ هجــرت و عــادت ٬ عــابــر و مــســافــر و تــفــال و تــحــمــل اســت .

مــدهوش آن نــیــســت ڪــه مــشــغــول جــام و ســرگــرم بــاده اســت ٬ مــدهوش آن اســت ڪــه از شــام تــا ســحــر بــرای

بــاخــتــن هســتــے خــویــش بــه بــهاے نــگــاهے آمــاده اســت ٬ پــس او ڪــه بــے بــاده آمــاده اســت ٬ دلــداده اســت .

منــتــنــها مــســافــرے از دیــار رســوایــے و عــابــرے از ڪــوچــه هاے مــه آلــود ابــهامــم .گــاهے لــفــظ غــریــب آشــنــا ٬ از آشــنــا

زیــبــاتــرســت چــرا ڪــه او گــفــت :((ڪــه بــا مــا هر چــه ڪــرد آن آشــنــا ڪــرد ))مــا هر دو غــریــبــیــم بــه صــحــراے وجــود و

آشــنــایــیــم چــرا ڪــه عــطــر احــتــمــال بــودن مــرشــدے مــشــتــرڪ مــا را تــا بــدیــن جــا بــه هم نــزدیــڪ ڪــرده اســت .

فــرامــوش نــڪــرده ام وقــت رفــتــنــت را وقــتــے ڪــســے جــز تــو مــرا نــدیــد و مــن هم ڪــســے را جــز تــو نــدیــدم .در ایــنــ

شــرجــے بــے مــثــال ڪــه عــشــق بــه آســانــے لــا بــه لــاے حــجــم وســیــع گــلــدســتــه هاے ســرشــار از عــطــر بــاران خــورده یــ

زلــف هاے مــوج دار پــریــشــانــت قــابــل دیــدن اســت حــال عــجــیــبــے دارم .

ایــنــجادیــدار مــوج مــے زنــد و اوج ٬ هواے پــرواز بــه صــعــود قــلــه ے یــڪ فــتــح بــے نــظــیــر را ڪــرده اســت ٬ خــلــوص و

خــلــســه در آمــیــخــتــه انــد ٬ چــنــان ڪــه ســاحــل روے فــوران درد مــوج هاے آواره بــے امــان تــاب مــے خــورد و دســتــیــ

نــامــرئے شــایــد شــبــیــه دســت هاے تــو بــے آنــڪــه بــخــواهد بــشــنــاســمــش چــیــنــے نــازڪ تــنــهایــیــم را بــا طــرحــے از

مــخــمــل رویــایــے یــڪ پــونــه ے وحــشــے بــنــد مــے زنــد .ڪــســے حــادثــه را خــبــر مــے ڪــنــد و عــڪــس احــســاس بــرنــده

شــدنــم روے حــوض بــلــورے انــدیــشــه مــے افــتــد ٬ بــاران یــڪ ریــز گــوے ســبــقــت را از اشــڪ مــے ربــایــد .صــداے مــوزونــ

و لــطــیــف اســارت یــڪ رها در قــفــس آســمــان چــشــم خــیــره شــدگــان بــه ســرنــوشــت را آزار مــے دهد و مــن همــچــنــانــ

تــا رســیــدن بــه تــو پــارو مــے زنــم .

قــرارمــا هرڪــجــاے دنــیــا ڪــه بــاران شــدیــد تــر بــود ٬ هرجــا ڪــه هیــچــڪــس نــشــانــے اش را نــمــے دانــســت ٬ شــایــد همــ

یــادش نــمــے مــانــد ٬ هرڪــجــا نــســیــم بــه پــایــان مــے رســیــد و طــوفــان مــنــتــظــر اجــازه ے تــولــد بــود ٬ قــرار مــا تــمــام جــزیــره

هاے نــاشــنــاخــتــه ٬ نــرســیــده بــه هیــچ ٬ زیــر آلــاچــیــق هاے آرزو جــنــب نــخــســتــیــن جــاے پــایــے ڪــه روے بــرف مــے مــانــد ٬

نــزدیــڪ خــدا ٬ آســمــان هفــتــم در همــســایــگــے مــلــڪــوت ٬ اوج الــهام و فــرامــوشــے حــس و رســیــدن بــه آنــچــه مــولــانــا

مــے جــســت ٬ هرڪــجــا ڪــه مــطــمــئن مــے شــوے دیــگــر بــے دغــدغــه تــو بــراے مــنــے و مــن بــراے تــو ٬ الــبــتــه اگــر از حــالــا

مــن را عاشقت بــدانــے وگــرنــه ڪــه ...پــاســخ نــمــے دهے ٬ اگــر بــه ایــن نــامــه پــاســخ مــے دادے ســدهاے بــســیــاریــ

مــے شــڪــســت ٬ عــیــبــے نــدارد بــگــذار دوبــاره جــاے ســدهای دل مــن بــشــڪــنــد .

حــالااز ایــن دور نــزدیــڪ ٬ یــڪ ضــریــح غــرق ڪــبــوتــر ٬ یــڪ طــاقــچــه ے پــر شــعــر حــضــرت حــافــظ ٬ یــڪ ایــوان ســرشــار از

شــمــعــدانــے هاے صــورتــے و تــا تــه دنــیــاے عــاشــقــے را تــقــدیــمــت مــے ڪــنــم .



زیــبــا ســفــر بــه خــیــر ولــے زودتــر بــیــا

دارم در انــتــظــار تــو دیــوانــه مــے شــومــ

یــا تــو بــه خــاطــر دل مــن زودتــر بــیــا

یــا مــن بـه خاطرتوازاین شهرمیروم 🕛

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

Loading...