ویژه کنید
عکس و تصویر از برادر یغما گلرویی ﺗﻌﻤﻴﺮﺍﺕﭼﻰ : ﭘﺴﺮﺟﻮﻥ ﭼﯽﻣﻴﺨﻮﺍﯼ ﺻﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺸﺴﺘﯽ ﺑﺮﻭ ...

از برادر یغما گلرویی



ﺗﻌﻤﻴﺮﺍﺕﭼﻰ : ﭘﺴﺮﺟﻮﻥ ﭼﯽﻣﻴﺨﻮﺍﯼ ﺻﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺸﺴﺘﯽ ﺑﺮﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭﺕ؟ !
ﺑﭽﻪ ﺟﻮﻥ ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪﺗﻮﻥ ﺗﻴﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﯼ؟ ﻫﺎ؟
ﻛﻼﻩﻗﺮﻣﺰﻯ : ﺗﯿﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﺶ ﺩﯾﻔﺎﺭﻩ ! ﻣﻨﻢ ﺗﻮﺵ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﻢ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﯿﻠﻔﯿﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﺐ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ ﻧﮕﻦ ﺧﺴﯿﺴﯽ !
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﻣﺎ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩ . ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺳﯿﺎﻩ ﻭ ﺳﻔﯿﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﺍﺩ . ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺳﻮﯾﺶ ﺩﺭﺏ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺜﻞ ﮐﻤﺪ، ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﺪ . ﺩﺳﺖ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻤﺶ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﺷﺪﻧﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﻤﯿﺮﺍﺕﭼﯽﻫﺎ ﺟﻮﺍﺑﺶ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﺜﻞ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮔﻢ ﮐﻪ ﺩﮐﺘﺮﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺭﺩ؛ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﺭﻓﺘﻨﯽﺳﺖ . ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﯼ ﯾﮏ ﯾﺨﭽﺎﻝ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯽﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻣﺎﺗﻢ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﯿﻢ . ﺑﻌﺪ ﻳﺎﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻳﺨﭽﺎﻝ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻢ . ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﯽ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻣﯽﺷﺪﯾﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﻣﯽﺷﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ . ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﯾﺎﻝﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻏﺮﻭﺏﻫﺎﯼ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﯽﺩﺍﺩ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺩﻋﺎ ﮔﻮﺵ ﻣﯽﮐﺮﺩ . ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻥ ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻰ ﺭﺍ ﻣﻰﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﻰﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻰﺟﻬﺖ ﺑﻮﺩ . ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺨﻨﺪﻳﻢ، ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻮﺍﺭ ﮔﻮﺵ ﻧﻜﻨﻴﻢ، ﺑﻠﻨﺪ ﺣﺮﻑ ﻧﺰﻧﻴﻢ؛ ﭼﺮﺍﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ، ﻳﻌﻨﻰ " ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ " ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻬﻢﺗﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﻔﺲ ﻣﻰﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻣﻦ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ، ﻣﺸﺘﺮﯼ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﮐﺎﺭﺗﻮﻥﻫﺎﯼ ﺻﺪﺍﻭﺳﯿﻤﺎ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻼﻩ ‌ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﺳﺮﯾﺎﻝﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ . ﺳﺎﻝ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻣﺎ ﺳﻮﺧﺖ . ﺁﻥ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﺮﺩ . ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﯽﺁﯾﻢ ﻃﻮﻝ ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺗﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﯽ ﺷﻮﺩ . ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﯿﺰ ﻣﻌﯿﻮﺑﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﯿﺎﯾﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﻤﻪ ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ ﻭ ﻇﺮﻭﻑ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ! ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻧﯿﺎﻧﺪﺍﺧﺘﯿﻢ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﭘﺬﯾﺮﺍﯾﯽﻣﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ . ﻣﺎﺩﺭﻡ ﯾﮏ ﺗﻮﺭﯼ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﻭﯾﺶ ﭘﻬﻦ ﻛﺮﺩ ﻭ ﯾﮏ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺑﺎ ﮔﻞﻫﺎﯾﯽ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺭﻭﯼ ﺳﺮﺵ ﮔﺬﺍﺷﺖ . ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ . ﺑﻌﺪ ﻓﯿﻠﻢ ﮐﻼﻩ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﻭ ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻥ ﺷﺪ . ﭼﻬﺎﺭﺩﻩﺳﺎﻟﯽ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻥ ﻓﯿﻠﻢ ﺭﻓﺘﯿﻢ . ﺳﯿﻨﻤﺎ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﻮﺩ . ﻣﺨﻠﻮﻃﯽ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮎ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﻣﯿﺎﻧﺴﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻫﺎ . ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺣﺮﻑ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽﺗﺮﮐﯿﺪ . ﺩﺭ ﺳﮑﺎﻧﺲ ﺁﻏﺎﺯﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ، ﺧﺎﻟﻪﯼ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﺭﻭﯼ ﭘﺸﺖﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻌﺒﻪﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻧﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ . ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻳﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﯾﻢ ! ﺩﯾﺎﻟﻮﮒﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ، ﻣﻦ ﮐﻤﯽ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﺮﺩﻡ . ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﺴﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ " ﺍﯾﺮﺝ ﻃﻬﻤﺎﺳﺐ " ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﮐﻞ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻭ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﺎ ﻣﯽﺧﻨﺪﻧﺪ . ﺧﺎﻟﻪﻯ ﻛﻼﻩﻗﺮﻣﺰﻯ ﻟﻬﺠﻪﻯ ﺗﻨﺪ ﮔﻴﻠﻜﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﺩ . ﺑﻌﺪ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﻓﺖ . ﺑﺎ ﺍﻻﻍ ﺣﺮﻑ ﺯﺩ ﻭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ! ﻭ ﺧﺮﺍﺏﮐﺎﺭﯼﻫﺎﯾﺶ ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﺻﻨﺪﻟﯽﺍﻡ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺭﻓﺘﻢ . ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻪ ﺳﮑﺎﻧﺲ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻐﺎﺯﻩﯼ ﺗﻌﻤﯿﺮﺍﺕ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﺭﺳﯿﺪ .
ﺗﻌﻤﻴﺮﺍﺕﭼﻰ : ﭘﺴﺮﺟﻮﻥ ﭼﯽﻣﻴﺨﻮﺍﯼ ﺻﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺸﺴﺘﯽ ﺑﺮﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭﺕ؟ !
ﺑﭽﻪ ﺟﻮﻥ ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪﺗﻮﻥ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﯼ؟ ﻫﺎ؟
ﻛﻼﻩﻗﺮﻣﺰﻯ : ﺗﯿﻠﻔﯿﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﺶ ﺩﯾﻔﺎﺭﻩ ! ﻣﻨﻢ ﺗﻮﺵ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﻢ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﯿﻠﻔﯿﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﺐ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ ﻧﮕﻦ ﺧﺴﯿﺴﯽ !
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻐﻀﻢ ﺗﺮﮐﯿﺪ ﻭ ﺍﺷﮏﻫﺎﯾﻢ ﺁﺭﺍﻡ ﺟﺎﺭﯼ ﺷﺪ . ﺣﺎﻻ ﻣﻰﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺍﺷﻚ ﻣﻰﺭﻳﺰﻡ . ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻃﺒﻘﻪﺍﻡ ﭼﯿﺴﺖ ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻓﺮﻭﺩﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻭ ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪﯼ ﻣﺎ، ﺑﺎ ﺁﻥ ﻟﻬﺠﻪﯼ ﻏﻠﯿﻆ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﺑﻮﯼ ﻣﺎﻫﯽ ﻭ ﮐﺒﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪﺷﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺎﺷﯿﻦ " ﺩﻭﻭ " ﯼ ﺁﻟﺒﺎﻟﻮﯾﯽﺭﻧﮓ، ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺭﻧﮕﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥﺷﺎﻥ ﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﯽﺷﺪ ! ﺁﻥ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻼﻩﻗﺮﻣﺰﯼ ﻭ ﺗﻌﻤﯿﺮﺍﺕﭼﯽ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﭼﺎﻟﺶﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ، ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻃﺒﻘﻪﯼ ﻓﺮﻭﺩﺳﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ .
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﯿﻠﻔﯿﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﺐ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ ﻧﮕﻦ ﺧﺴﯿﺴﯽ !
ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﻫﺠﺪﻩ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ . ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﻡ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ . ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮﯼ ﺳﯿﺴﺘﻤﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺷﺴﺖﻭ ﺷﻮﯼ ﻣﻐﺰﯼ ﺩﺍﺭﺩ . ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻛﻤﺪﻯ /ﺗﺮﺍﮊﺩﯼ ﺷﺪﻡ . ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ، ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﻭ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ . ﻫﻢﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻭﻳﺪﺋﻮﻫﺎﻯ ﺁﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻢ ﺑﻴﺰﺍﺭﻡ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻛﺎﺭ، ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻗﻬﺮ ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﻣﻨﺰﺟﺮ ﻣﻰﺷﻮﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻰﺩﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍ ﮔﻮﺵ ﻛﻨﻨﺪ . ﻫﻨﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪﺍﻯﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ !
ﺷﺎﻫﯿﻦ ﻧﺠﻔﯽ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﯼ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻣﯽﮐﺸﻢ ...
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﯿﻠﻔﯿﺰﯾﻮﻥ ﺩﺍﺭﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ ﻧﮕﻦ ﺧﺴﯿﺴﯽ

دانلود نرم‌افزار اندروید ویسگون دانلود از بازار

ارسال دیدگاه

Loading...