محمدامین:

محمدامین:
«نامه ی یک کشاورز روستایی به دولتمردان.»
سلام مرا از کنار چاه کشاورزیم که روز به روز کم آب تر می شود و نان مرا کوچکتر می کند پذیرا باشید.
اگر خط بدی دارم مرا ببخشید. در جوانی خطاط جبهه بودم و وصیت نامه بچه ها را من می نوشتم. اما شیمیایی جنگ و بیل پس از جنگ دستانم را زمخت کرده است.
عزیزانم! نوشتم که بگویم خدا را شکر که تلاشهایمان در جنگ ثمر داشت و الان شما امور ما را به دست گرفتید. آنقدر به فکر آخرت ما هستید که حاضرید خودتان را جهنمی کنید و اختلاسهای میلیاردی و حقوقهای نجومی دارید تا ما با جرثومه فساد و چرک کف دست بیگانه باشیم و اسیر دنیا نشویم.
از شما ممنونیم که برای آقا زاده های خودتان اتومبیلهای میلیاردی می خرید و به دانشگاههای خارجی می فرستید تا فرزندان ما بیاموزند فوق لیسانس و دکتری بدردشان نمی خورد و روانه عسلویه و کنگان شوند.
فقط یک خواهش از شما دلسوزان نظام دارم. لطف کنید هر چقدر دوست دارید هزار میلیاردی ببرید و در کشورهای دیگر خرج کنید ولی آن را رسانه ای نکنید. چون امروز پسرم به من گفت: انقلابی که از آن سهم من پدری مریض، عصبی و فقیر است و سرفه هایش مادرم را کور و پیر کرده، این است؟
این است راه شهدا؟
خواهشمندم اینها را رسانه ای نکنید. پسرم را از من نگیرید و دل مرا به خاطر طعنه های او به عقایدم و آرمانم که کنون به سخره گرفته می شوند، مسوزانید.
درد دل زیاد است. بیش از این مزاحم نشوم. شما به سفرهای خارجی خود و لذتهایتان در فرنگ ادامه دهید.
امضا:
جا مانده ای بی نوا از قافله شهدا
💕