به نام یگانه ی هستی بخش

به نام یگانه ی هستی بخش

برای تونامه ای می نویسم.... دلتنگی که دست از سر دل برنمی دارد.

دلتنگی که فاصله رانمی فهمد! نزدیک باشی و اما دور.... دور... دور..!

تنها که باشی تمام دنیا دیوار و جاده است. تمام دنیا پر از پنجره هایی است که پرنده ندارند..... پر از کوچه هایی که همه ی آن ها برای رهگذران عاشق به بن بست می رسند! فکر کن پای این دیوار های سرد و سنگین چه لیلی ها و مجنون ها که می میرند! خون بهای این دل های شکسته را چه کسی می دهد؟ حالا نشسته ام برایت نامه ای بنویسم.

می دانی، نامه ها می مانند حتی برای همیشه پنهان باشند و کسی که باید، آن ها را نخواند! قرار نیست این را هم بخوانی.... قرار نیست بی قراری ام را بفهمی! قرار نیست بدانی که چند جای این نامه با اشک خیس شد و چند واژه را پنهان کرد.... قرار نیست بفهمی که دوست داشتن چقدر سخت و عشق چه درد بزرگی است...

قرار نیست که بفهمی چقدر دوستت دارم......