ﺷﻌﺮی از ﺣﺎﻓﻆ ﺷﯿﺮازی

ﺷﻌﺮی از ﺣﺎﻓﻆ ﺷﯿﺮازی

ﻣﺰرع ﺳﺒﺰ ﻓﻠﮏ دﯾﺪم و داس ﻣﻪ ﻧﻮ

ﯾﺎدم از ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﯾﺶ آﻣﺪ و ﻫﻨﮕﺎم درو

ﮔﻔﺘﻢ ای ﺑﺨﺖ ﺑﺨﻔﺘﯿﺪی و ﺧﻮرﺷﯿﺪ دﻣﯿﺪ

ﮔﻔﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ از ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﻮﻣﯿﺪ ﻣﺸﻮ

ﮔﺮ روی ﭘﺎک و ﻣﺠﺮد ﭼﻮ ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺑﻪ ﻓﻠﮏ

از ﭼﺮاغ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ رﺳﺪ ﺻﺪ ﭘﺮﺗﻮ

ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ اﺧﺘﺮ ﺷﺐ دزد ﻣﮑﻦ ﮐﺎﯾﻦ ﻋﯿﺎر

ﺗﺎج ﮐﺎووس ﺑﺒﺮد و ﮐﻤﺮ ﮐﯿﺨﺴﺮو

ﮔﻮﺷﻮار زر و ﻟﻌﻞ ار ﭼﻪ ﮔﺮان دارد ﮔﻮش

دور ﺧﻮﺑﯽ ﮔﺬران اﺳﺖ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺑﺸﻨﻮ

ﭼﺸﻢ ﺑﺪ دور ز ﺧﺎل ﺗﻮ ﮐﻪ در ﻋﺮﺻﻪ ﺣﺴﻦ

ﺑﯿﺪﻗﯽ راﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮد از ﻣﻪ و ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮔﺮو

آﺳﻤﺎن ﮔﻮ ﻣﻔﺮوش اﯾﻦ ﻋﻈﻤﺖ ﮐﺎﻧﺪر ﻋﺸﻖ

ﺧﺮﻣﻦ ﻣﻪ ﺑﻪ ﺟﻮی ﺧﻮﺷﻪ ﭘﺮوﯾﻦ ﺑﻪ دو ﺟﻮ

آﺗﺶ زﻫﺪ و رﯾﺎ ﺧﺮﻣﻦ دﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﻮﺧﺖ

ﺣﺎﻓﻆ اﯾﻦ ﺧﺮﻗﻪ ﭘﺸﻤﯿﻨﻪ ﺑﯿﻨﺪاز و ﺑﺮو