همه عاشقان چغاله بخوانند:

همه عاشقان چغاله بخوانند:

در این دنیا هر خوردنی ترشی که طعم دهانمان را عوض کند و با ذائقه‌مان سازگار شود، می‌تواند برایمان هوس‌انگیز باشد. چغاله و گوجه‌سبز از این دست خوردنی‌هاست که دیدن و حتی فکرش هم باعث تراوش غدد بزاقی و شیره معدی می‌شود.
باشگاه خبرنگاران: البته برخی هم میوه‌های ترش بخصوص گوجه‌سبز را نمی‌خورند چون می‌گویند تا جویده و راهی حلق و مری شود کلی قیافه‌مان را به هم ریخته و درهم می‌کند و موجب خنده اطرافیان می‌شود.

اما همواره این پرسش را دارند که میوه‌ کال چه خاصیتی دارد؟ ترشی چغاله و گوجه‌سبز برای دستگاه گوارش مضر نیست؟ چغاله، میوه چه درختی است؟ این‌که می‌گویند گوجه‌سبز فشار و چربی خون را تنظیم می‌کند، صحت دارد؟ این درست است که چغاله‌های تلخ سیانور دارد؟ چرا گفته می‌شود گوجه‌سبز را با نمک بخورید؟

لازم است بدانید همه میوه‌های کال و نارس در مقایسه با میوه‌های رسیده خاصیت درمانی و تغذیه‌ای پایین‌تری دارند. برای درک بهتر، یک مثال جالب می‌زنیم. میوه کال همچون جنین نارس انسان است که اگر زودتر از موعد پا به عرصه وجود بگذارد، به دلیل کامل نبودن ارگان‌های حیات بخش بدن، کارایی و عملکرد لازم را ندارد. نوبرانه‌ها نیز چون هنوز نارس‌اند و برای کامل‌شدن به زمان نیاز دارند، خواص تغذیه‌ای و شیرینی لازم را نداشته و ترش و کم‌کالری هستند.

البته ترشی آنها لاغرکننده نیست. در حقیقت چون میوه هنوز به تکامل لازم نرسیده، کالری‌ای را که بخواهد موجب اضافه‌وزن شود وارد بدن نمی‌کند و در اصل چاق‌کننده نیست. البته این دو نوبر در نوع خود مقداری کلسیم و آهن گیاهی و برخی ویتامین‌ها را دارند و تا حدودی از ویژگی‌های درمانی برخوردارند.

خطر چغاله‌های تلخ

چغاله میوه کالی است که قشر خارجی آن سبز رنگ و پوشیده از کرک و داخل آن لایه‌ای سفید و نرم وجود دارد که مغز آبکی و نازکی را در خود نگهداری می‌کند. این میوه تنها در فصل بهار آن هم در مدت زمان کوتاهی خودی نشان می‌دهد و ناگهان وارد مرحله تکامل شده و پوسته سبز بیرونی‌اش سفت و سخت و دندان‌شکن می‌شود. چغاله می‌تواند متعلق به میوه هلو، زردآلو و بادام باشد.

اما بد نیست بدانید چغاله هلو و زردآلو در مقایسه با چغاله بادام بافت سفت و سخت‌تری دارد و اگر موفق شوید با دندان‌های نیشتان آن را خرد و سپس آسیاب کنید می‌فهمید که اصلا به خوشمزگی و تردی چغاله بادام نیست و از طرفی تلخ و گس است.

نکته قابل توجه آن‌که چغاله زردآلو، هلو و بادام اگر تلخ باشد بدون شک حاوی مقادیری سیانور است که مصرف زیاد آن موجب مسمومیت می‌شود و سمیت چغاله هلو و زردآلو می‌تواند بیشتر باشد. هم‌اکنون بیشترین محصولی که در بازار عرضه می‌شود چغاله بادام شیرین است. جالب است بدانید با آن‌که مغز بادام از نظر طب سنتی گرم و ‌تر است، اما چغاله آن طبع سردی دارد و زیاده‌روی در مصرف آن موجب سردرد، دل پیچه، تهوع، اسهال، ترشح بیش از حد بزاق و رخوت می‌شود.

بهبود گرفتگی عضلات با چغاله

اما چرا می‌گوییم چغاله تا حدودی خاصیت درمانی دارد؟ چغاله غنی از کلروفیل است. کلروفیل رنگدانه‌ای سبزرنگ است که در مسیر گوارشی به جذب منیزیم کمک می‌کند. منیزیم یکی از املاح مفیدی است که نقش بسزایی در کمک به انقباض و انبساط عضلات و رفع اسپاسم دارد. در نتیجه چغاله می‌تواند تا حدی سبب بهبود گرفتگی عضلات شود. در ضمن ترکیبات اسیدی چغاله در حدی نیست که بخواهد به بافت معده صدمه بزند. البته چغاله چون فیبر سفتی دارد، اغلب هضم سنگینی داشته و بهتر است سالمندان از خورش یا ترشی آن استفاده کنند.

این هشدار را جدی بگیرید

به افرادی که به طراوت و تمیزی ظاهری چغاله‌هایی که از سوی دستفروشان عرضه می‌شود، اعتماد می‌کنند و این میوه را نشسته می‌خورند، هشدار می‌دهیم، چغاله از آن میوه‌هایی است که اغلب دوره گردان برای تازه ماندن و از بین بردن کرک سطح میوه آن را در آب‌های آلوده همچون آب جوی یا چاه خیس کرده و مدام سطح میوه را با ابر یا اسفنج‌های خیس آلوده‌تر از این آب‌ها مرطوب می‌کنند که می‌تواند عامل بروز بیماری‌های گوارشی بویژه حصبه باشد. حصبه نوعی عفونت گوارشی است که اغلب، کودکان و افراد بالای شصت سال را که سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند درگیر کرده و نشانه‌های آن کاهش شدید آب و املاح بدن، سوراخ‌شدن روده‌ها، خونریزی دستگاه گوارش، عفونت استخوان و هپاتیت است. این موضوع در مورد گوجه‌سبز هم صدق می‌کند.