ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥِ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡِ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡِ ﻏﺮﻳﺐ ﻭ ﺩﻭﺭ

ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥِ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡِ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡِ ﻏﺮﻳﺐ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻲ ﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﺖ ..
ﻗﺎﻳﻘﻢ ﺑﺎﺵ
ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮ
ﺑﺒٓﺮﻡ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭﺭِ ﺩﻝ ﺍﻧﮕﻴﺰﻱ
ﻛﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ ...
ﺑﻪ ﺳﻤﺖِ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﻣﻐﺮﺏ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩِ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻱ ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺍﺵ ﺁﺑﻲ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺳﺖ
ﺁﻥ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺭﻭﻱ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻛﻤﺎﻥ ﺳُﺮ ﺧﻮﺭﺩ
ﺭﻭﻱ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﭘﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻛﺮﺩ
ﺁﻥ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻧﺮﺩﻩ ﺑﺎﻧﻲ، ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺣﺘﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﺑﺎﻥِ ﻣﺎﻫﻲ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻬﻨﮓ ﻫﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ، ﺩﻝ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ !
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﻃﻲِ ﺳﺨﻨﮕﻮﻱ ﭘﻠﻴﺪﺷﺎﻥ، ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ !
ﺑﻴﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ،
ﺑﻴﺎ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻛﺮﺍﻧﻪ ﻱ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺁﺏ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮﻳﻢ ﺑﺮ ﺑﺎﻝ ﻣﻮﺝ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺎ ﺧﻮﺩِ ﺻﺒﺢ
ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻱ ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥِ ﺍﺳﻜﺎﺗﻠﻨﺪﻱ ﺭﺍ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﻨﻴﻢ... ﺟﺎﻥ ﺩﻝ !
ﺑﻴﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻤﺎﻥ ﻛﻨﺪ
ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺗﻮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺻﺒﺢ
ﺍﺯ ﻻﺑﻼﻱ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺑﻲ ﺍﺵ
ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ
ﻭ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻲ ﻫﺎﻳﻲ
ﻛﻪ ﺍﺳﻢ ﺍﺵ " ﺯﻧﺪﮔﻴﺴﺖ ... "