این جلوه ها كه سقف سحر را شكسته اند...

این جلوه ها كه سقف سحر را شكسته اند...
وقت نزول ، كوه و كمر را شكسته اند...
اين نورها كه ميدَمَد از خانه ي حسين...
تا روز حشر نرخ قمر را شكسته اند...
با اين همه فرشته اگر كه پري شكست...
چيزي عجيب نيست كه سر را شكسته اند...
از شوق انبيا همه از جانب بهشت...
آن گونه آمدند كه در را شكسته اند...
وقتي كه پا ز دامن زينب زمين گذاشت...
ذرات خاك، قيمت زر را شكسته اند...
از بس شده اسير ِ تماشاي مادرش...
يك پلك هم نميزند از روي دخترش...
با اين هجوم، وقتِ تماشا نميشود...
گيرم كه هست، قسمت ماها نميشود...
عرش و بهشت گِرد سرش چرخ ميزنند...
با اين حساب نوبت دنيا نميشود...
جبريل در تمامي عمرش نديده بود...
در ازدحام اين همه دل جا نميشود...
با اكبر و سكينه و سجاد و اين بهار...
باباتر از حسين كه پيدا نميشود...
پيداست از نگاه حسين و صداي او...
زيباتر از شنيدن بابا نميشود...
شكر خدا كه حضرت ارباب بعد از اين...
دلتنگ روي حضرت زهرا نميشود...
عباس هم ز ديدن او دل نميكَنَد..
از گفتن عزيز عمو دل نميكَنَد....