(سکوت میان ما...)
آنها هر روز، دقیقاً در یک ساعت مشخص، پیامی برای هم میفرستادند. بدون تأخیر، بدون توضیح. نه بهخاطر اینکه حرف خاصی برای گفتن داشتند، بلکه چون نبودنش مثل یک قطرهی اسید بود که روی قلبشان میچکید.
نزدیک نبودند. نه در فاصله، نه در زندگی. هر کدام در دنیای خودش، با دغدغههایی جداگانه و آدمهایی که هیچوقت نمیتوانستند بفهمند چرا یک پیام ساده اینقدر مهم است.
روزها میگذشت، با تکرار و دلتنگی. شبها با تماسهای تصویری که بیشتر وقتها به سکوت میگذشت. اما سکوتی که از نبود حرف نمیآمد، از بودن بیش از حد احساس بود. از آن حجم دلتنگی که کلمات در برابرش زانو میزدند.
هیچوقت قولی نداده بودند. نه وعدهی دیدار، نه آیندهای مشخص. چون میدانستند در لانگدیستنس، قولها بیشتر شبیه طنابیاند که دیر یا زود پاره میشود. تنها چیزی که داشتند، همین لحظات کوتاه بود؛ و همین برای زنده نگهداشتنشان کافی بود.
اما گاهی، حتی لحظهها هم خسته میشوند. گاهی یکطرف خط دیگر حوصله ندارد، یا خوابش میبرد، یا فقط... فراموش میکند. و آنطرف دیگر، با گوشی در دست و دل تنگ، به نقطهای خیره میشود و نمیداند با این دلتنگیِ بیجواب چه کند.
کسی نرفت. کسی خیانت نکرد. کسی بد نبود. فقط زمان گذشت و فاصله کار خودش را کرد. آنقدر آهسته که هیچکدام نفهمیدند کی دقیقاً کم شدند. کی پیامها دیرتر آمد. کی سکوتها طولانیتر شد.
فاصله چیزی را از بین نمیبرد. فقط آنقدر کش میآوردش تا شکلش را فراموش کنی.
و اینگونه، بدون قهر، بدون خداحافظی، بدون اشک، چیزی تمام شد که هرگز آغاز نشده بود.
به قلم زویی
نزدیک نبودند. نه در فاصله، نه در زندگی. هر کدام در دنیای خودش، با دغدغههایی جداگانه و آدمهایی که هیچوقت نمیتوانستند بفهمند چرا یک پیام ساده اینقدر مهم است.
روزها میگذشت، با تکرار و دلتنگی. شبها با تماسهای تصویری که بیشتر وقتها به سکوت میگذشت. اما سکوتی که از نبود حرف نمیآمد، از بودن بیش از حد احساس بود. از آن حجم دلتنگی که کلمات در برابرش زانو میزدند.
هیچوقت قولی نداده بودند. نه وعدهی دیدار، نه آیندهای مشخص. چون میدانستند در لانگدیستنس، قولها بیشتر شبیه طنابیاند که دیر یا زود پاره میشود. تنها چیزی که داشتند، همین لحظات کوتاه بود؛ و همین برای زنده نگهداشتنشان کافی بود.
اما گاهی، حتی لحظهها هم خسته میشوند. گاهی یکطرف خط دیگر حوصله ندارد، یا خوابش میبرد، یا فقط... فراموش میکند. و آنطرف دیگر، با گوشی در دست و دل تنگ، به نقطهای خیره میشود و نمیداند با این دلتنگیِ بیجواب چه کند.
کسی نرفت. کسی خیانت نکرد. کسی بد نبود. فقط زمان گذشت و فاصله کار خودش را کرد. آنقدر آهسته که هیچکدام نفهمیدند کی دقیقاً کم شدند. کی پیامها دیرتر آمد. کی سکوتها طولانیتر شد.
فاصله چیزی را از بین نمیبرد. فقط آنقدر کش میآوردش تا شکلش را فراموش کنی.
و اینگونه، بدون قهر، بدون خداحافظی، بدون اشک، چیزی تمام شد که هرگز آغاز نشده بود.
به قلم زویی
- ۳.۰k
- ۲۲ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط