ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺮﺩﻡ ٬ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻋﺸﻖ ﺗ

ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺮﺩﻡ ٬ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺳﻮﺧﺘﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﺩﻭﺭﯼ ﺗﻮ ﺳﺎﺧﺘﻢ.ﺑﺎ ﺷﺎﺩﯼ ﺗﻮ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻡ ،ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻮ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻣﻦ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﺗﻮ ﻋﺰﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺷﺒﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﯿﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﮐﺮﺩﻡ.ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﻦ ﻗﺪﻡ ﻣﯿﺰﺩﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻮ ﻣﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﺮﻭﺏ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺨﺘﻢ.ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺮﻑ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ؟ﮔﻔﺘﯽ ﺣﺮﻑ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ.ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﯽ.ﭼﯿﺰﯼ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺮﺩﯼ.ﺁﺭﯼ ﺍﺯ ﺳﮑﻮﺗﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﺣﺮﻑ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ.ﺣﺮﻑ ﺩﻟﺖ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ  ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﯿﺪﺍﺭﯼ.ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺭﯼ ﻭ  ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ  ﺍﺯ ﺗﻮ ﺳﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻋﺸﻘﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ٬ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻢ.ﺳﮑﻮﺕ ﺁﺧﺮﺕ ٬ ﯾﮏ ﺳﮑﻮﺕ ﺗﻠﺦ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺑﻮﺩ.ﺳﮑﻮﺕ ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﻐﺾ ﻏﺮﯾﺐ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪ ٬ ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺍﺷﮏ ﻧﺸﺪ.ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺷﮏ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥ ﺍﺷﮑﻬﺎ ﺭﺍ  ﻻ‌ﯾﻖ ﺁﻥ ﻗﻠﺐ ﺑﯽ ﻭﻓﺎﯾﺖ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﻨﮓ ﻣﯿﺸﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻭﺭﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺨﺘﻢ. ﭼﻪ ﺷﺒﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺧﯿﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ.ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﻤﺶ ﻧﺒﻮﺩ ٬ ﭼﻘﺪﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎﺭﯼ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﺗﻮ .ﻓﺮﺍ ﺭﺳﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ.ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ،ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ٬ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﯼ ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﯾﻦ ﺭﺳﻤﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ٬ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻣﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺘﯽ.ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﻢ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻧﺒﻮﺩ!