*هشتم: وعده قبل از عقد نکاح، تعهد ایجاد نمیکند
*هشتم: وعده قبل از عقد نکاح، تعهد ایجاد نمیکند
در خواستگاری، توافق پسر و دختر و یا خانوادههای دو طرف درباره نکاح یا ازدواج آتی ایجاد تعهد و حتی مشروعیت رابطه زناشویی ایجاد نمیکند. طبق قانون مدنی وعده ازدواج، ایجاد علقه زوجیت نمیکند، اگرچه تمام یا قسمتی از مهریه که بین طرفین برای موقع ازدواج مقرر شده است، پرداخته شده باشد؛ بنابراین هر یک از زن و مرد، در زمان خواستگاری و مادام که عقد نکاح جاری نشده است، میتواند از وصلت امتناع کند و طرف دیگر نمیتواند به هیچوجه، او را مجبور به ازدواج کرده یا به جهت صرف امتناع از وصلت، مطالبه خسارتی کند و تا زمانی که عقد ازدواج منعقد نشده است نمیتوان دو طرف را ملزم به زندگی زناشویی دانست و وعدههایی که عرفا بین خانوادهها تبادل میشود، ارزش حقوقی و یا سند رسمی را ندارد.
*نهم: میزان مهریه همان اظهار اولیه در حین عقد رسمی نکاح است
گاهی اوقات خانوادهها اصرار به جاری شدن صیغه نکاح نزد فرد معین و مشهوری دارند و در همان صیغه که با حضور شاهد و رعایت همه جوانب شرع و قانون صورت گرفته، مهریه محدودی اعلام میشود. سپس خانوادهها برای ثبت در دفترخانه، میزان مهریه را افزایش میدهند که از نظر قانون مورد قبول نیست. مهریه اصلی همان است که هنگام جاری شدن صیغه نکاح اعلام میشود. لکن خانوادهها هنگام مراجعه به محضر گاهی مهریهای مغایر با آنچه شفاهی توافق کردهاند، درج می کنند. این اظهار در محضر، مستند خواهد بود و دادگاه به توافق قبلی که رسمی نبوده، توجه ندارد.
*دهم: افزایش مهریه بعد از وقوع عقد
افزایش ثانوی مهریه مورد استناد نیست به این معنا که بعد از وقوع عقد و ثبت مهریه، طرفین تصمیم به افزایش مهریه میگیرند و حتی اقرارنامهای تنظیم و توضیحاتی اضافه میشود. این شرایط جدید نمیتواند به عنوان مهریه اصلی تلقی شود؛ در واقع افزایش بعدی یک تعهد است که عنوان و امتیازات مهریه را ندارد.
انتهای پیام
در خواستگاری، توافق پسر و دختر و یا خانوادههای دو طرف درباره نکاح یا ازدواج آتی ایجاد تعهد و حتی مشروعیت رابطه زناشویی ایجاد نمیکند. طبق قانون مدنی وعده ازدواج، ایجاد علقه زوجیت نمیکند، اگرچه تمام یا قسمتی از مهریه که بین طرفین برای موقع ازدواج مقرر شده است، پرداخته شده باشد؛ بنابراین هر یک از زن و مرد، در زمان خواستگاری و مادام که عقد نکاح جاری نشده است، میتواند از وصلت امتناع کند و طرف دیگر نمیتواند به هیچوجه، او را مجبور به ازدواج کرده یا به جهت صرف امتناع از وصلت، مطالبه خسارتی کند و تا زمانی که عقد ازدواج منعقد نشده است نمیتوان دو طرف را ملزم به زندگی زناشویی دانست و وعدههایی که عرفا بین خانوادهها تبادل میشود، ارزش حقوقی و یا سند رسمی را ندارد.
*نهم: میزان مهریه همان اظهار اولیه در حین عقد رسمی نکاح است
گاهی اوقات خانوادهها اصرار به جاری شدن صیغه نکاح نزد فرد معین و مشهوری دارند و در همان صیغه که با حضور شاهد و رعایت همه جوانب شرع و قانون صورت گرفته، مهریه محدودی اعلام میشود. سپس خانوادهها برای ثبت در دفترخانه، میزان مهریه را افزایش میدهند که از نظر قانون مورد قبول نیست. مهریه اصلی همان است که هنگام جاری شدن صیغه نکاح اعلام میشود. لکن خانوادهها هنگام مراجعه به محضر گاهی مهریهای مغایر با آنچه شفاهی توافق کردهاند، درج می کنند. این اظهار در محضر، مستند خواهد بود و دادگاه به توافق قبلی که رسمی نبوده، توجه ندارد.
*دهم: افزایش مهریه بعد از وقوع عقد
افزایش ثانوی مهریه مورد استناد نیست به این معنا که بعد از وقوع عقد و ثبت مهریه، طرفین تصمیم به افزایش مهریه میگیرند و حتی اقرارنامهای تنظیم و توضیحاتی اضافه میشود. این شرایط جدید نمیتواند به عنوان مهریه اصلی تلقی شود؛ در واقع افزایش بعدی یک تعهد است که عنوان و امتیازات مهریه را ندارد.
انتهای پیام
- ۱.۷k
- ۰۱ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط