ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺟﺪﺍﯾﯽ .

ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺟﺪﺍﯾﯽ .
ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺯﺵ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ .
ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺭﺍﺯﺵ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ .
ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮔﺮﯾﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﺯ ....
ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ .
ﺑﻪ ﮐﯿﻒ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮔﻠﺪﺍﺭ ...
ﺑﻪ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺁﺑﯽ ﺷﺒﺮﻧﮓ ...
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﯾﻢ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ .
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ " ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ" ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﻓﻮﺯﻩ ﺷﺪﯾﻢ .
ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﯽ ﻣﺎ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﯾﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﺮﻩ ﺯﺩﯾﻢ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ .....
ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﻢ
ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻗﺮﺽ ﻧﮕﯿﺮﯾﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻃﻠﺐ ﻧﮑﻨﯿﻢ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﯾﻢ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﯾﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﯿﻢ ﻭ ﺷﻮﺭ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﻨﯿﻢ.
ﺩﺭﺑﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ ....
ﺭﻫﺎ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺑﺮﻗﺼﯿﻢ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﺮ ﺩﻫﯿﻢ .
ﻋﺰﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﮐﺮﺷﻤﻪ ﮐﺴﯽ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ
ﻧﮑﻨﯿﻢ !...........