ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺍﻋﺘﯿﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ،ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ

ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺍﻋﺘﯿﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ،ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ
ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺑﮕﻢ:
ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﻫﻢ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ
ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ ﺑﻮﺩﯼ،
ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﺗﺮﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺷﺪﯼ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﻟﻄﯿﻒ
ﺑﺪﻭﻩ ﺯﯾﺮ ﭘﻮﺳﺘﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﻫﺴﺖ ﺍﻭﻥ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺳﺶ ﺑﻬﺖ ﻫﺴﺖ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺣﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻭﻥ ﻧﺒﺎﺷﻪ،
ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎﺕ ﭼﺸﻤﺘﻮ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺳﺮﺗﻮ ﺑﺎﻻ
ﺑﮕﯿﺮﯼ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﺕ ﺑﮕﯽ ﻣﺮﺍﻗﺒﻢ ﺑﺎﺵ،ﮐﻤﯽ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ ﺗﺰﺭﯾﻖ
ﻣﯿﺸﻪ.
ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺩﺭﮔﻢ ﺗﺮﯾﻦ، ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻒﺗﺮﯾﻦ،
ﮔﯿﺞ ﺗﺮﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﯽ ‏( ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺷﺪﻡ‏) ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ
ﻗﻄﻊ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﻋﻤﺮﺕ ﺑﻮﺩﻥ،ﻫﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﻮﺩ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﻢ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺗﻮ
ﻧﻤﯽﺑﺎﺯﯼ، ﻗﻮﯼ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ، ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻭ ﻣﺤﮑﻢ ﺧﻮﺩﺗﻮ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪﻫﺎﯼ
ﺭﻭﺯﻣﺮﮔﯽ ﻣﯿﮑﺸﯽ ﺑﯿﺮﻭﻥ،ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻣﺜﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ
ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﺮﻣﯿﺎﺩ.
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺷﻢ ﺍﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﯽ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺳﺮﻣﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﺑﮕﻢ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ،ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺪﯾﻦ ﺟﺎﯼ ﻣﺴﯿﺮ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ . ﺁﺩﻣﯽ ﮐﻤﺎﻟﮕﺮﺍ،
ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﮔﺮﺍ،
ﺧﯿﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﻣﺜﻪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﺵ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺷﻮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺵ،ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺷﺸﻮ ﻣﯿﮑﻨﻪ ...
ﻫﻤﯿﻦ