ی کلام از خدای مهربونمون (۴)

ی کلام از خدای مهربونمون (۴)

*تَتَجا فٰی جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ یَدْعونَ رَبَّهُم خَوْفًا وَطَمَعًا وَ مِمَّا رَزَقْنٰهُم یُنْفِقونَ*

[تنها کسانی به نشانه های ربوبیت ما ایمان دارند که] پهلوهایشان از بسترها جدا می شود و از خواب شبانه برمیخیزند و پروردگار خود را از روی بیم و امید می خوانند و از آنچه روزیشان کرده ایم در راه خدا انفاق میکنند.

*فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا أُخْفِیَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْیُنٍ جَزَاءَ بِمَا کانُواْ یَعْمَلونَ*

به سزای کارهایی که می کردند،پاداشی فراتر از تصور آدمی به آنان داده میشود و هیچ کس نمیداند چه چیزهایی که مایه سرور و چشم روشنی هر بیننده ای است،برای آنان نهان شده و ذخیره گشته است.
*۱۶،۱۷ سجده*