ابلیس
part 69
دو روز از اون ماجرا گذشته بود و اکوتاگوا تموم تلاشش رو میکرد تا چیزی بده دازای بخوره...نمیخوابید...نمیخورد...نمیخندید...حرف نمیزد و خیلی بی معنی زندگیشو میگذراند.
دو روزی بود که مدیر نه پیامی براش میفرستاد و نه کاری باهاش داشت و دازای تصمیم گرفته بود حداقل جنازه عزیزکش رو ببینه...تن بی جونش رو میخواست برای آخرین بار بغل کنه اما اون حرو&مزاده ها جنازه شو تحویل نمیدادن و این باعث شده بود دازای کاملا دیوونه بشه.
بجای ناراحتی و عذا دار بودن میخندید...به بخت سیاهش میخندید به زندگی نفرت انگیزش میخندید به این میخندید که چرا هر کسی وارد زندگیش میشه عاقبتش مرگه.
سمت متروکه ای که براش آدرسش ایمیل شده بود رفت و ایستاد...با سرد ترین و بی روح ترین حالت ممکن به متروکه نگاه میکرد و به محض دیدن اون فرد سیاه پوش که همیشه یه لپتاپ همراهشه رو زمین زانو زد...لپتاپ روشن شد و صدای اون لعنتی پخش شد...دازای همه چیو از دست داده بود و غرور ناچیزی که داشت دیگه براش مهم نبود.
با لحنی مظلوم و ملتمسانه گفت
_ خواهش میکنم...التماست میکنم جنازه چویا رو بهم نشون بده...بزار ببینمش...هر کاری بخوای انجام میدم فقط بزار ببینمش
صدای خنده اش بلند شد و گفت
" هر کاری؟ "
دازای سکوت کرد و لبش رو گاز گرفت
" رو زمین دراز بکش "
دازای متوجه شد که مدیر چی میخواست...اون میخواست تحقیرش کنه در بدترین حالت ممکن
دازای کف زمین دراز کشید و همون فرد از روش رد شد و رفت و صدای مدیر با خنده بلند شد
" التماسم کن "
_ خ...خواهش میکنم...بزار ببینمش
" یه بار دیگه "
_ لطفا...التماست میکنم
مدیر با پوزخند گفت
" برو داخل...اون بچه اونجاست "
دازای سریع بلند شد و بی توجه به مدیر اون مرد وارد متروکه شد و یه تابوت دید...فورا در تابوت رو باز کرد و چویا رو درونش دید که آروم خوابیده...صورتش رنگ پریده بود و بدنش یخ بود.
دازای با دستای لرزون تو بغلش گرفت و فشرد...اونقدر محکم بغلش کرد که انگار میخواست یه تیکه از وجودش باشه...
_ چویا...عزیزم چشمای اقیانوسیت رو باز کن...دوباره بهم نگاه کن...تو مگه قرار نبود پیشم بمونی...
دستشو لای موهاش برد و چشماشو بست و اجازه داد گونه هاش خیس شن
_ عشقم...ما تازه بهم رسیدیم و تو انقدر زود ترکم کردی...تو میدونستی من چقدر تنهام...چویا من بدون تو تنهام...خیلی...خیلی تنهام
گونه های سردش رو میبوسید و تن بی جونش رو محکم تو بغلش گرفته بود و حس میکرد اگه ولش کنه قطعا خودشم میمیره...مدیر فهمیده بود که چویا تموم داراییشه و راحت ازش گرفتتش تا انتقام پدرشو بگیره و موفق هم بود
دو نفر داخل اومدن و با دیدن سقوط ابلیس حتی هاله غم اون ها رو هم در آغوش گرفت...انگار که بال های سیاه رنگش زخمی شده بودن و دور چویا رو گرفته بودن...سقوط شیطان دردناک ترین صحنه برای هر انسان یا فرشته ای بود.
اونها سمتش رفتن و آروم مرد بزرگتر گفت
" باید ببریمش..."
_ چرا جسمشو بهم نمیدید؟
با بیچارگی و مظلومیت نالید جوری که دل اونها به حالش سوخت
_ یکم دیگه...خواهش میکنم یکم دیگه بزار ببینمش
اونها ناخواسته پرده اشک جلو دیدشون رو گرفتن و برای اینکه جلو دازای اشک نریزن اونجا رو ترک کردن...
مدتی گذشت و دازای همچنان چویای بی جون رو در آغوشش داشت هر کاری میکرد نمیتونست خودشو راضی کنه که از این تنی که هیچ روحی نداره دل بکنه
_ چطور ولت کنم؟
رایحه باقی مونده رو تنش رو بو کشید و قطره های اشکش گردن رنگ پریده اش رو خیس کرد. همونا دوباره اومدن داخل و با لحن نرمی به دازای گفتن
" وقت تمومه...باید ببریمش وگرنه مدیر عصبانی میشه "
دازای بعد کلی کلنجار با خودش ولش کرد و دوباره اونو درون تابوت گذاشتن و دازای اونقدری روحش خسته بود که توانایی ایستادن نداشت...با چشماش رفتن اونا رو تماشا کرد و دید چطور تموم جونش رو با خودشون میبرن...
__________________________________________________________
ادامه دارد...
دو روز از اون ماجرا گذشته بود و اکوتاگوا تموم تلاشش رو میکرد تا چیزی بده دازای بخوره...نمیخوابید...نمیخورد...نمیخندید...حرف نمیزد و خیلی بی معنی زندگیشو میگذراند.
دو روزی بود که مدیر نه پیامی براش میفرستاد و نه کاری باهاش داشت و دازای تصمیم گرفته بود حداقل جنازه عزیزکش رو ببینه...تن بی جونش رو میخواست برای آخرین بار بغل کنه اما اون حرو&مزاده ها جنازه شو تحویل نمیدادن و این باعث شده بود دازای کاملا دیوونه بشه.
بجای ناراحتی و عذا دار بودن میخندید...به بخت سیاهش میخندید به زندگی نفرت انگیزش میخندید به این میخندید که چرا هر کسی وارد زندگیش میشه عاقبتش مرگه.
سمت متروکه ای که براش آدرسش ایمیل شده بود رفت و ایستاد...با سرد ترین و بی روح ترین حالت ممکن به متروکه نگاه میکرد و به محض دیدن اون فرد سیاه پوش که همیشه یه لپتاپ همراهشه رو زمین زانو زد...لپتاپ روشن شد و صدای اون لعنتی پخش شد...دازای همه چیو از دست داده بود و غرور ناچیزی که داشت دیگه براش مهم نبود.
با لحنی مظلوم و ملتمسانه گفت
_ خواهش میکنم...التماست میکنم جنازه چویا رو بهم نشون بده...بزار ببینمش...هر کاری بخوای انجام میدم فقط بزار ببینمش
صدای خنده اش بلند شد و گفت
" هر کاری؟ "
دازای سکوت کرد و لبش رو گاز گرفت
" رو زمین دراز بکش "
دازای متوجه شد که مدیر چی میخواست...اون میخواست تحقیرش کنه در بدترین حالت ممکن
دازای کف زمین دراز کشید و همون فرد از روش رد شد و رفت و صدای مدیر با خنده بلند شد
" التماسم کن "
_ خ...خواهش میکنم...بزار ببینمش
" یه بار دیگه "
_ لطفا...التماست میکنم
مدیر با پوزخند گفت
" برو داخل...اون بچه اونجاست "
دازای سریع بلند شد و بی توجه به مدیر اون مرد وارد متروکه شد و یه تابوت دید...فورا در تابوت رو باز کرد و چویا رو درونش دید که آروم خوابیده...صورتش رنگ پریده بود و بدنش یخ بود.
دازای با دستای لرزون تو بغلش گرفت و فشرد...اونقدر محکم بغلش کرد که انگار میخواست یه تیکه از وجودش باشه...
_ چویا...عزیزم چشمای اقیانوسیت رو باز کن...دوباره بهم نگاه کن...تو مگه قرار نبود پیشم بمونی...
دستشو لای موهاش برد و چشماشو بست و اجازه داد گونه هاش خیس شن
_ عشقم...ما تازه بهم رسیدیم و تو انقدر زود ترکم کردی...تو میدونستی من چقدر تنهام...چویا من بدون تو تنهام...خیلی...خیلی تنهام
گونه های سردش رو میبوسید و تن بی جونش رو محکم تو بغلش گرفته بود و حس میکرد اگه ولش کنه قطعا خودشم میمیره...مدیر فهمیده بود که چویا تموم داراییشه و راحت ازش گرفتتش تا انتقام پدرشو بگیره و موفق هم بود
دو نفر داخل اومدن و با دیدن سقوط ابلیس حتی هاله غم اون ها رو هم در آغوش گرفت...انگار که بال های سیاه رنگش زخمی شده بودن و دور چویا رو گرفته بودن...سقوط شیطان دردناک ترین صحنه برای هر انسان یا فرشته ای بود.
اونها سمتش رفتن و آروم مرد بزرگتر گفت
" باید ببریمش..."
_ چرا جسمشو بهم نمیدید؟
با بیچارگی و مظلومیت نالید جوری که دل اونها به حالش سوخت
_ یکم دیگه...خواهش میکنم یکم دیگه بزار ببینمش
اونها ناخواسته پرده اشک جلو دیدشون رو گرفتن و برای اینکه جلو دازای اشک نریزن اونجا رو ترک کردن...
مدتی گذشت و دازای همچنان چویای بی جون رو در آغوشش داشت هر کاری میکرد نمیتونست خودشو راضی کنه که از این تنی که هیچ روحی نداره دل بکنه
_ چطور ولت کنم؟
رایحه باقی مونده رو تنش رو بو کشید و قطره های اشکش گردن رنگ پریده اش رو خیس کرد. همونا دوباره اومدن داخل و با لحن نرمی به دازای گفتن
" وقت تمومه...باید ببریمش وگرنه مدیر عصبانی میشه "
دازای بعد کلی کلنجار با خودش ولش کرد و دوباره اونو درون تابوت گذاشتن و دازای اونقدری روحش خسته بود که توانایی ایستادن نداشت...با چشماش رفتن اونا رو تماشا کرد و دید چطور تموم جونش رو با خودشون میبرن...
__________________________________________________________
ادامه دارد...
- ۴.۷k
- ۲۲ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط