موضوع آمار و ثبت احوال در اروپا، پس از قرون وسطي آغاز شد.

موضوع آمار و ثبت احوال در اروپا، پس از قرون وسطي آغاز شد. سوئد در سال ۱۷۴۸ مصادف با ۱۱۲۷ شمسی(سال مرگ نادرشاه) و فرانسه و انگليس از سال ۱۸۰۱ ميلادي شروع به سرشماري اتباع کشورشان نمودند. ايالات متحده آمريکا نيز در سال ۱۷۹۰ اقدام به اين كار كرد.
در ايران يكم مهر ۱۲۹۷ بنا به تصويب هیأت دولت (دوره‌ي احمدشاه)، اداره‌ي سجل احوال در وزارت كشور تأسيس شد. از آن تاريخ، اولين بار در شهر تهران مأمورين شهرداري با تنظيم اسناد و توزيع شناسنامه بين مردم، مبادرت به ثبت وقايع چهارگانه در دفاتر مربوط كردند. (برگرفته از سايت سازمان ثبت احوال)
اولين سند براي دختري به نام فاطمه ايراني در حوزه‌ي سرچشمه تهران و در تاريخ ۳ دي‌ ۱۲۹۷ صادر شد و ثبت احوال طی ۱۰ سال در تمام استان‌ها و شهرستان‌های بزرگ دایر و فعال شد.
قانون مصوب 24 خرداد 1304 نيز مقرر نمود از تاريخ تأسيس اداره‌ي ثبت احوال در هر منطقه، تمام اتباع ايران بايد شناسنامه بگيرند و به دنبال آن وزارت كشور اداراتي به نام اداره سجل احوال در شهرستان‌ها داير و شروع به صدور شناسنامه و ثبت وقايع مزبور نمود.