داستان های امیرکبیر قسمت اول

فتنه اشرار
در هنگامی که ناصرالدین¬شاه هنوز به مقام پادشاهی نرسیده بود و به اصطلاح ولیعهد بود امیرکبیر وزارت او را برعهده داشت و وزیرنظام نامیده می¬شد. امیر مردی دیندار و مومن بود و از همین روعقیده داشت که اقلیت های مذهبی مانند مسیحیان و یهودیان باید در کشور اسلامی از نعمت امنیت و سلامت و آسایش برخوردار باشند. اوعقیده داشت که هیچکس نباید به خاطر عقیده مذهبی خود مورد آزار و اذیت قرار گیرد. امیر بدترین کار یک مسلمان را توهین به عقاید مذهبی غیرمسلمانان می¬دانست و میگفت :
((هنگامی که ما به عقیده یک فرد غیر مسلمان توهین کنیم او به علت ترس نمیتواند پاسخ مارا بدهد و لذا در دل خود نسبت به ما احساس کینه و نفرت خواهد کرد و چه چیز بدتر از آن است که دوهموطن بیهوده با هم دشمن باشند))
در ماه جمادی¬الثانیه سال 1263 در شهر تبریز حادثه ای اتفاق افتاد که اگر عقل و درایت امیرنظام نبود شاید آن حادثه ابعاد هولناکی به خود می¬گرفت و در جهان آبرویی برای مسلمانان و ایرانیان باقی نمی¬ماند

قضیه از این قرار بود که سگی از قنسولخانه روس مفقود شد. کارمندان قنسولخانه به محمدخان بیگلربیگی که مسئول امنیت تبریز بود شکایت کردند. بیگلربیگی به کاری نابخردانه دست زد و آن دستگیری چند نفر از اهالی تبریز بود.
بعضی از عوامفریبان بجای شکایت به امیر نظام به تحریک عوام پرداختند و گفتند که حبس چند مسلمان به خاطر یک سگ متعلق به مسیحیان توهین به مسلمانان است و مردم باید به¬بخاطر این توهین به محله¬های ارامنه حمله کنند و خانه های آنها را تاراج کنند. با این مقدمات بود که ناگهان عده زیادی از مردم به رهبری اشرار تبریز به سوی محله ارامنه آن شهر حمله کردند. امیرنظام با شنیدن این خبرسخت خشمناک شد و گفت :
((میبنی که نابخردی ات. چه اوضاعی پیش آورده است. اشرار و الواط شعارهای مقدس را وسیله غارت مردم بی¬گناه ساحته اند.))
البته تا رسیدن سپاهیان به محله ارامنه چند خانه¬ای غارت شد اما امیبرکبیر با رسیدن به آنجا دستور داد که به مهاجمان اعلام کنند که هرکس به یک ارمنی حمله کند و یا خانه ای را مورد غارت قرار دهد با مجازاتی سخت رو به رو خواهد شد. مهاجمان با شنیدن این اخطار تند عقب کشیدند و متفرق شدند. آنگاه به دستور امیرنظام مسلمانان زندانی آزاد شدند و غائله باهمت و درایت او پایان یافت