بگذار بغض هایم را قرقره کنم، شاید

بگذار بغض هایم را قرقره کنم، شاید
چشم و هم چشم های یک دل تنگ
یادت بیاورد که تو
در آغوشِ شاعری قد کشیدی که
آب رفت تا تو
به یکتایی شاه بیتش کـــافر نشوی…
حالا تو نیستی که
اشک، پاپیچ نگاهم می شود و
مرا وادار به راز و نیاز
بر آستان سجاده ای می کند که
به عطر تن تو متبرک است…
جانماز که پیراهن تو باشد،
قنوت نمازم همان شعرهایی می شود که
در بند بند آغوشت به یادگار نوشته ام…