یادمون باشه

یادمون باشه

یه زمانی یه شهید خلیلی ای بود که میگفت: اگر بارها شاهرگمان را بزنند و هیچ ارگانی خرج مداوایمان را ندهد بازهم نمی گذاریم رگ غیرت و ایمان در کوچه های شهرمان بخشکد.

یادش بخیر

وقتی شهید شد شناختیمش

در صورتی که دوسال پیشش شاهرگشو پای ناموس امام زمان، ناموس شیعه گذاشت که بگه غیرت هنوز خشک نشده.

نه واسه یادبودش با پول بیت المال ویژه برنامه درست کردن نه واسش تو پارک و خیابون جمع شدن و نه چپ و راست تو شبکه های اجتماعی خبر شهادتش را دادن.

شنیدم دو ساعت داشتن دنبال بیمارستان واسش میگشتن و بیستمین بیمارستانی سر زدن قبولش کرده. نه ارگانی حمایتش کرد نه نهاد دولتی. ولی میدونم انتظاری هم نداشت و به قول خودش: هیچ کس پشت آدم نیست! من به عشق لبخند حضرت آقا رفتم و این کار را کردم.

ارزش هایمان را بر چه چیزهایی تنظیم کرده ایم؟ شهدا یا . . . .