ﺭﺅﯾــﺎﻫــﺎﯾﻢ ﺭﺍ

ﺭﺅﯾــﺎﻫــﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻔﻘﺎﻥ ِ ﺟﯿﺐ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﻡ
ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﻋــــــﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻣﺸﺎﺟﺮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺵ ﺧﯿﺎﻟﯽ ِ ﻓــــﺮﺩﺍﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ..
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻋﺸﻖ، ﺁﻏﻮﺵ ﻣﯽ ﮔﺸﺎﯾﻢ
ﺑﻪ ﺣُﺮﻣﺖ ِ ﻓﻘﺮ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﮥ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﻡ .. ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﻫﺎ ﻗﺼﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ، ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻭﺩ ﺟﻮﺍﻧﯽ ِ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻨﺖ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ِ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﻓـــﺮﺟﺎﻣﺶ ﺑﺎﺷﺪ ...
ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﺫﮐﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻫﺎ
ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﯽ ِ ﻇﺎﻫﺮﯼ ِ ﯾﮏ ﺟﯿﺐ ﺧﺎﻟﯽ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳــــــﺎﻧﺴﻮﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ..