ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺩ ﺧﺘﺮﮐﯽ ﻓﻘﯿﺮ ﺩﻝ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﻬﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺭﻭﺯﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺩ ﺧﺘﺮﮐﯽ ﻓﻘﯿﺮ ﺩﻝ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﻬﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﻠﻮﻩ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ. ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﯼ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻭﯼ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﮔﯿﺮﺩ. ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰﺩ . ﺍﻭ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻩ … ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺮ ﭘﺎﮎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﺒﺮﯼ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﭘﯿﭽﯿﺪ . ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺧﺘﺮﮐﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺴﺮﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ . ﻭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺭﻭﺯﯼ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ
ﮐﺮﺩ… ﻭﯼ ﮔﻔﺖ ﻓﻼﻥ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﻭﺷﯿﺰﻩ ﯼ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺍﺻﻠﯽ ﺷﻬﺮ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﻨﻢ . ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ
ﻓﻘﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﺴﺮﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺷﺮﻁ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻦ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺭﻡ … ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﻫﻢ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺨﻢ ﮔﻞ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﯽ ﮔﻠﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺷﺪ ﮐﻨﺪ. ﻫﺮ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﯼ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﻌﻒ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺩﻝ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻧﯿﺰ ﺗﺨﻤﯽ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﺮﻓﺖ… ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﯼ ﺷﻬﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﺪ …! ﺍﻣﺎ
ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ…
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ … ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻫﺮ ﭼﯽ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻣﯿﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮔﻠﯽ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﯾﯿﺪ … ﺍﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ . ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﯽ
ﻣﯿﺒﺮﺩ . ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ …. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺭﺍﻫﯽ
ﻗﺼﺮ ﺷﺪﻧﺪ … ﯾﮑﯽ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﯾﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﯽ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﺯ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺥ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﺑﻮﻫﺎﯼ ﻣﻌﻄﺮ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻻﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﻗﺮﻣﺰ… ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ
ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺧﺎﻟﯽ ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﯿﻨﺪ … ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩ … ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﻔﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺍﻭﺭﺩ … ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮﮎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ … ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺍﯼ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ… ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ: ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺑﻮﺩ … ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﺳﻨﮓ ﺭﯾﺰﻩ
ﺍﯼ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﮔﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﯾﺪ ! ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺘﻮﺳﻞ
ﻧﺸﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺑﻮﺩ …! ﭘﺲ ﻭﯼ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ………
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﻠﻮﻩ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ. ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﯼ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻭﯼ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﮔﯿﺮﺩ. ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰﺩ . ﺍﻭ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﺍﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪﻩ … ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺮ ﭘﺎﮎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﺒﺮﯼ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﭘﯿﭽﯿﺪ . ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺧﺘﺮﮐﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺴﺮﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ . ﻭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﺭﻭﺯﯼ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ
ﮐﺮﺩ… ﻭﯼ ﮔﻔﺖ ﻓﻼﻥ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﻭﺷﯿﺰﻩ ﯼ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺍﺻﻠﯽ ﺷﻬﺮ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﻨﻢ . ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ
ﻓﻘﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﺴﺮﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺷﺮﻁ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻦ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺭﻡ … ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﻫﻢ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺨﻢ ﮔﻞ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﯽ ﮔﻠﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺷﺪ ﮐﻨﺪ. ﻫﺮ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﯼ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﻮﺭ ﻭ ﺷﻌﻒ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺩﻝ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻧﯿﺰ ﺗﺨﻤﯽ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﺮﻓﺖ… ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﯼ ﺷﻬﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﺪ …! ﺍﻣﺎ
ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ…
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ … ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻫﺮ ﭼﯽ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻣﯿﺪﺍﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮔﻠﯽ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﯾﯿﺪ … ﺍﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ . ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﯽ
ﻣﯿﺒﺮﺩ . ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ …. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺭﺍﻫﯽ
ﻗﺼﺮ ﺷﺪﻧﺪ … ﯾﮑﯽ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﯾﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﯽ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﺯ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺥ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﺑﻮﻫﺎﯼ ﻣﻌﻄﺮ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻻﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﻗﺮﻣﺰ… ﺍﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ
ﮔﻠﺪﺍﻧﯽ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺧﺎﻟﯽ ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﯿﻨﺪ … ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﻠﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩ … ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﻔﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺍﻭﺭﺩ … ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮﮎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ … ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺍﯼ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ… ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ: ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺑﻮﺩ … ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺨﻢ ﮔﻠﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﺳﻨﮓ ﺭﯾﺰﻩ
ﺍﯼ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﮔﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﯾﺪ ! ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺘﻮﺳﻞ
ﻧﺸﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮﮎ ﺑﻮﺩ …! ﭘﺲ ﻭﯼ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ………
- ۲.۷k
- ۰۴ بهمن ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط