ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﺍﺳﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ...

ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﺍﺳﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ...
ﺍﺯ ﺩﻗﺎﻳﻘﻲ ﮐﻪ ﻣﻲ ﮔﺬﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺷﮑﺒﺎﺭﻡ ﻧﻴﺸﺨﻨﺪ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ...
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ ﺟﺪﺍﻳﻲ ﺗﺎ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﻳﺸﻪ ﮐﺮﺩﻩ ،ﻗﻠﺒﻢ ﺩﻳﮕﺮ( ﻕ ﻝ ﺏ) ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ...
ﻣﺪﺗﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺸﻘﺖ ﺑﺎﺭﻱ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ...
ﻣﺴﻴﺮﺍﺷﮑﻬﺎﻳﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺳﺮﺩ ﺟﺎﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ...
ﺑﺮﮒ ﺩﻓﺘﺮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﻤﺲ ﺗﻦ ﺳﺮﺩ ﻗﻠﻢ ﻭ ﻗﻠﻢ ﺑﻲ ﺭﻣﻖ ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﮏ ﺟﻤﻠﻪ ...
ﻋﻴﻨﮏ ﺗﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﻠﻢ ﻭ ﮐﺎﻏﺬﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻗﻬﻮﻩ ﻱ ﻧﻴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻱ ﻳﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ...
ﮔﺎﻫﻲ ﻣﺪﺍﺩﻫﺎﻱ ﺭﻧﮕﻲ ﺧﻴﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻭﺳﻌﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻧﮓ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺩﻭﻧﺪ...
ﻭ ﻧﻘﺎﺷﻲ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪﻏﻢ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﻱ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﭼﺸﻤﻢ ﺭﺍ ﻭ ﺩﺭﺍﺯﺍﻱ ﺍﻧﺪﻭﻫﻢ ﺭﺍ...
ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ ﺷﮑﻨﻨﺪ...ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺗﺮﺍﺷﻢ ...
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻡ ﻃﺮﺣﻲ ﻣﻲ ﮐﺸﻢ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺯﻣﺎﻥ...
ﻃﺮﺣﻲ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﮐﺴﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺷﻤﻊ ﺑﻲ ﺗﺎﺑﻲ ﻧﻤﻲ ﮐﻨﻨﺪ...
ﻃﺮﺣﻲ ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪﮎ ﻫﺎ ﻳﺎ ﮐﻮﭺ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ !!!
ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺷﮑﺎﻑ ﺑﻲ ﻭﻓﺎﻳﻲ ﻗﻠﺒﻬﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ...
ﻣﻴﺎﻥ ﺩﻭ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪﻡ...
ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺪﺍﻳﻲ !!!!
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻳﻲ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻄﻲ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ...
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻠﻪ ﻱ ﭘﺴﺖ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﺑﻮﺩ...
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺴﻲ ﻳﺎﭼﻴﺰﻱ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﮕﻴﺮﻡ ...
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺭﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ...
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ...
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﻲ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﻫﺎﻱ ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﮐﺴﻲ ﺯﻳﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﺷﻬﺮ ﻣﻲ ﮔﺮﻳﺪ ....
ﺑﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻳﮏ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻗﺴﻢ ،ﻋﺸﻖ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﺳﻪ ﺣﺮﻑ...
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﻲ ﭘﻮﺳﺪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﮔﻬﺎﻱ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺎ...
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻐﺾ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ....
... ﻳﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﻣﺎﻥ ...