ﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ؛ بﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ. ﭘ

ﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ؛ بﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ. ﭘﺪﺭ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ و ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ...
ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﻧتﻫﺎﯼ ﺁﮊﯾﺮ ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ و ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺗﻮﯼ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ لﯽ لﯽ ﻣﯿﺮﻗﺼﯿﺪﯾﻢ!
ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻤﺎﻥ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻥ ﭘﺎﯼ ﺁﯾﻨﻪ ﺩﺭ ﺻﻒ ﻫﺎﯼ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﻧﺞ ﮐﻮﭘﻨﯽ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎﺩﻧﺪ و ﺁﻏﻮﺷﺸﺎﻥ ﺟﺎﯼ ﻋﻄﺮﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ؛ بﻮﯼ ﻗﺮﻣﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﻭ ﺩﻣﭙﺨﺘﮏ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ و ﺳﯿﻨﻪ ﻭ ﺑﺎﺳﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ حﺎﻣﻠﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﭼﻬﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺞ ﻭ ﺷﺶ ﺑﺎﺭﻩ پﺮﻭﺗﺰ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﯿﺪﯼ ﺗﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﯿﺎﻫﯽ ﭼﺎﺩﺭ ﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ!
ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ، "ﺳﯿﺎﻩ" ﺭﻧﮓ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﺑﻮﺩ و " ﺍﺷﮏ " ﺗﺒﻠﻮﺭ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ!
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺁﻫﻨﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻗﺪﻡ ﻫﺎﯼ مﻮﺯﻭﻥ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ ﺭﺍ " ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ " ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯿم ﻭ ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻘﻨﻌﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭ ، ﺍﻭﻟﯿﻦﮐﻠﻤﺎﺗﻤﺎﻥ ﺭﺍ " ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ " ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﯾﻢ. ﺩﺭ ﺻﺒﺤﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ " ﺍﺯ ﺟﻠﻮ ... ﻧﻈﺎﻡ " ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎﺩﯾﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﺭ " ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ..." ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﯾم.
ما دخﺘﺮﺍﻥ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﺪﻥ ﺑﻮﺳﻪ هﺎﯼ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﯼ ﻟﺐ ... ! ﻧﻪ ﺭﻭﯼ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭﯾﻢ. دﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺧﺘﺮﮐﯽ ﻫﺎﯼ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺍﯾﻢ! ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﭘﺸﺘﯽ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﭘﺸﺖ ﻟﺒﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﯿﺪﯾﻢ ﻭ ﻣﻬﺮ"ﻧﺠﺎﺑﺖ " ﻭ " ﻋﻔﺖ " ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ. ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺑﺮﻭﻫﺎﯼ نﺎﻣﺮﺗﺐ ﻭ ﺍﺻﻼﺡ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﺎﻥ، " ﻣﺤﺒﻮﺏ "و " ﻣﻌﺼﻮﻡ" ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﯾﻢ و ﺍﻧﻀﺒﺎﻁ ﺑﯿﺴﺖ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ.
ﻣﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺟﻪ ﺍﺭﺩﮎ ﺯﺷﺘﯿﻢ، ﮐﻪ ﺗﺎ ﺷﺐ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﺷﺪﻥ ﺻﺒﺮ کﺮﺩﯾﻢ! ما ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ بﺮﺍﯼ" ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ " ، " ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺭﺍﻩ رﻓﺘﻦ " ﻭ " ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﻤﺎﻥ " ﺁﻓﺮﯾﻦ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ و ﺑﺎ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﯽ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﮔﺮﯾﺨﺘﯿﻢ!
ﺁﺗﺶ!
ﯾﺎﺩﺵ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ!
ﭼﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺁﻭﯾﺰﺍﻥ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﯾﮏ تاﺭ ﻣﻮﯼ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ، ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮ ﮐﻮﺩﮐﯿﻬﺎﯾﻤﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ ﺷﺪ! چه ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﯼ کﻤﯿﺘﻪ، ﻧﻔﺲ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﮔﻠﻮﯾﻤﺎﻥ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﻍ ﺭﺍ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺩﻭﯾﺪﯾﻢ.
ﻣﺎ ﻧﺴﻞ ﺗﺮﺳﯿﻢ
ﺯﺍﺩﻩ ﯼ ﺗﺮﺳﯿﻢ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﺮﺳﯿﻢ
ﺗﺮﺱ ... ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻥ بﻮﺩﻧﻤﺎﻥ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺁﺗﺶ ﭘﺎﺳﺦ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺍﻟﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺮﺍﺕ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ ﺑﭙﺮﺳﯿﻢ. ﭼﻘـــــــــــــــــﺪﺭ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﭘﺴﺮ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺗﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﺗﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﮐﻼﻩ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﮐﻨﯿﻢ. تا ﺣﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺪﻭﯾﻢ ﻭ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮﯼ ﺑﻠﻨﺪﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯾﻤﺎﻥ ﺑﭙﯿﭽﺪ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ بﺨﻮﺭﯾﻢ. تا ﺣﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻔﺶ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ لﺒﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﺭﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﻨﯿﻢ؛ ﺗﺎ ﺣﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﮐﻨﯿﻢ!
ﻣﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯾﻢ ...
ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯾﻢ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﻭﻗﺘﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﻫﺎﯼ ﺯﻧﺎﻧﮕﯿﻤﺎﻥ ﺯﯾﺮ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﭼﺎﺭﻗﺪ ﻫﺎ
ﺧﻢ ﺷﺪ. تﺮﺱ، ﮔﻨﺎﻩ، ﺁﺗﺶ، ﺍﺑﻠﯿﺲ ...
ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﭘﺮ مﻌﻨﺎ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ!
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﻣﺎ ﺯﺷﺖ ﺗﺮ، ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﯽ مﺮﺩﻫﺎ ﺟﺬﺍﺏ ﺗﺮ
ﺯﻥ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎ هﻨﺠﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﻫﺎ ﻭﻫﻨﺠﺎﺭ ﻫﺎ.
ﻣﺎ ﻭﺯﻥ ﺣﺠﺎﺏ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ؛ ﻣﺎ ﮐﻒ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ؛ ﻭ ﺟﺸﻦ ﺗﮑﻠﯿﻔﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺷﻤﺎﻥ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯿﮑﺮﺩ!
ﻣﺎ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﯾﻢ؛ ﺟﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ؛ ﭘﺪﺭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ و ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺮﺩ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﮔﻮﮔﻮﺵ ﻭ ﻫﺎﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﻭﯾﺪﺋﻮﻫﺎﯼ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺻﺎﻋﻘﻪ، ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﺸﮏ ﮐﺮﺩﻩ!
ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻓﻘﻂ بﺎﯾﺪ ﻏﺬﺍﻫﺎﯼ ﺧﻮﺷﻤﺰﻩ ﺑﭙﺰﯾﻢ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﮑﻤﻤﺎﻥ ﺑﺎﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ نﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﮐﻨﯿﻢ!!!
ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﻣﺎﻥ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻧﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ. ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﺍﻡ ﺁﻥ ﺗﺮﺳﻬﺎ،
ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﯼ ﻫﺎ ﺭﺍ با ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯿﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﯾﻢ
ﺻﺎﻋﻘﻪ ﺧﺸﮑﻤﺎﻥ ﮐﺮﺩ!!!
ﻣﺎ ﺯﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻣﺮﺩ ...
ﺑﻪ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﮑﻢ مﺮﺩﺍﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﯿﺮ ﮐﻨﯿﻢ! کﺴﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ و ﺷﻬﻮﺗﺸﺎﻥ ﺗﺸﻨﻪ!
ﻣﺎ ﺑﺎﺧﺘﯿﻢ
ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﯿﻢ
ﻃﺮﺍﻭﺕ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﯿﻢ
ﻣﺎ ﻧﺴﻞ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﻠﯿﻔﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺷﻤﺎﻥ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭﻣﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺤﺮﻡ ﺭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﻧﺸﺪﻧﺪ. خﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ خﺎﻃﺮﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﻫﺎ ﮐﺘﮏ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ. خﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﺎ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﻭﺍﻧﺪﻧﺪ و ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﺯﺩﻧﺪ. و ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﺎﺥ ﻭ ﺑﺮﮒ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.
ﻣﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺴﺘﮕﯿﻤﺎﻥ
ﺣالا ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﯼ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻭ ﭼﻬﻞ بﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻌﻠﻪ ﯼ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﻫﺎﯾﯽ مﯿﮕﺮﺩﯾﻢ. ﺷﻌﻠﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺁﻭﺭﺩﯾﻤﺸﺎﻥ ...
ﻭ ﺣﺎﻝ،
ﺩﻣﺎﻍ ﻋﻤﻞ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ
ﺍﯾﻤﭙﻠﻨﺖ ﻣﯽ ﮐﺎﺭﯾﻢ
ﭘﺮﻭﺗﺰ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ
ﮐﻼﺱ ﺭﻗﺺ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﻢ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﻑ ﻫﺎﯼ ﺗﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ هﺎﯼ ﻣﺎﻫﻮﺍﺭﻩ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﯿﻢ!
ﺗﺎ ﺷﻮﻫﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﮕﯿﺮﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺳﻼﺡ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ. ﺳﻼﺡ ﺯﻧﺎﻧﮕﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺁﻭﺭﺩﯾﻤﺸﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﻮﻭﻭﻭﻭﻭﻭﻭﻭﻭﻭﺯ ﮔﯿﺠﯿﻢ ﮐﻪ چﻄﻮﺭ ﻫﻢ ﺁﺷﭙﺰ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺑﯽ، ﻫﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻤﻮﻧﻪ، ﻫﻢ ﮐﻤﮏ ﺧﺮﺝ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﺮﺥ ﺯﻧﺪﮔﯽ هﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺮﺑﯿﺖ