انسان آنچه در درون دارد، به هر حال به وسیله ابزار و ادوات

انسان آنچه در درون دارد، به هر حال به وسیله ابزار و ادوات ظاهر می‌شود؛ حالا یا با نوشتن آن، یا با گفتن آن یا با حرکات و سکناتش بیان می شود. برخی از کارهاست که هر کسی آن جلوه ها را نمی بیند، فقط معصوم است که می بیند. الان کسی که پشت این دیوار حرف می زند، ما می توانیم بفهمیم زن است یا مرد است، این چیز روشنی است؛ سن او کم است یا بزرگسال است، این را هم ممکن است بفهمیم؛ عرب است یا عجم است، این را هم ممکن است بفهمیم؛ اما پاک است یا ناپاک، این را ما نمی فهمیم. در قرآن به وجود مبارک پیغمبر فرمود اگر ما بخواهیم کاری می کنیم که( ولتعرفنهم فی لحن القول )؛ از طرز حرف زدن آنها برای تو روشن بشود که اینها منافق هستند یا مؤمن! این گونه خدا روشن می کند. فرمود هر کسی در درون او خصوصیتی باشد به هر حال بیرون می آید؛ چه بهتر که درونش اسرار الهی باشد که اگر برون آمد روح و ریحان باشد فضا را معطر کند، چه بهتر از این! ما موظف هستیم که تظاهر نکنیم؛ اما موظف هستیم آدم خوبی باشیم، این خوبی خودش ظهور می کند؛ چه ما بخواهیم چه نخواهیم! ما که داعی نداریم خودمان را نشان بدهیم؛ آدم خوب ( وجعلنا له نورا یمشی به فی الناس ) او که قصد نشان دادن ندارد اما ذات اقدس الهی هوشی به مردم داد که از قیام و قعود این شخص، طهارت می فهمند. اگر کسی خدای ناکرده به نظام، به جامعه، به مردم، قصد خیانت دارد، فرمود این طور نیست که ما او را رها بکنیم (أم حسب الذین فی قلوبهم مرض أن لن یخرج الله أضغانهم )؛ آنها که در درونشان یک بیماری هست خیال می کنند همیشه می توانند کتمان کنند و ما آن را اظهار نمی کنیم؟ نه، ما اظهار می کنیم! بنابراین ما باید آبروی خودمان را حفظ بکنیم؛ اولین راه آن تطهیر باطن است. اگر خدای ناکرده باطن، طاهر و طیب نبود، از راهی خودش را نشان می دهد؛ یا با گفتار ما، یا رفتار ما، یا نوشتار ما! انسان بدون سهو و نسیان نیست، در حال سهو و نسیان، آن حادثه خودش را نشان می دهد.