ﺁﻗﺎ ﺑﻴﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﯼ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺳﺖ

ﺁﻗﺎ ﺑﻴﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﯼ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻤﺎﻥ ﺯ ﺩﺍﻍ ﻣﺼﻴﺒﺎﺗﺸﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ

ﺟﺎﻣﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻭ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﺷﺮﺍﺭ ﺁﻩ
ﺩﻟﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻏﺼﻪ ﺍﻭ ﭘﺮ ﺯ ﺁﺫﺭ ﺍﺳﺖ

ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻲ ﮐﺲ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ، ﻏﺮﻳﺐ ﻭﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ

ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮐﺎﻇﻢ ، ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻧﻲ ﺭﻭﺿﻪ ،ﺣﻀﺮﺕ ﺯﻫﺮﺍﻱ ﺍﻃﻬﺮ ﺍﺳﺖ

ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﮕﻮ ، ﮐﻪ ﮔﺮﻡ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﺳﺖ
ﻏﺎﺭ ﺣﺮﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺳﺖ

ﻣﺮﻏﻲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ، ﻧﻔﺴﺶ ﺗﻨﮓ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﻭﻱ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺑﻐﻞ ﭘﺮ ﺍﺳﺖ

ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﮕﻮ ﺩﮔﺮ
ﺍﺭﺛﻴﻪ ﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ

ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻳﻬﻮﺩﻱ ﺑﻲ ﺩﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ


ﺍﻱ ﻣﻦ ﻓﺪﺍﻱ ﺷﺎﻝ ﻋﺰﺍﻱ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﻡ
ﺁﻗﺎ ﺑﻴﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺳﺖ