ای اهل حرم میر علمدار نیامد...

ای اهل حرم میر علمدار نیامد...
سقای حسین سید و سالار نیامد...
فرزند علی ساقی کوثر که به غیرت،،
شد ساقی اطفال عطش دار نیامد،،
آن قامت رعنا که چونان سرو جنان بود،،
آن شاه وفا مامن و دلدار نیامد...
بر وعده آبی که به طفلان حرم داد،،
چون رعد به دشمن زد و اینبار نیامد...
خشکیده لبا ن بر لب آب و زمروت،،
هم یک لب از آن بر لب تبدار نیامد...
خشکیده لب و آن کف پر آب ابالفضل،،
شد جام وفایی که لب یار نیامد...
دستان جدا مشک به دندان وامیدش،،
آن تیر جفا برد که سردار نیامد...
تنها اگر عباس به لشکر زده پیداست،،
از کثرت نامردی اغیار نیامد...
آن ماه بنی هاشم و آن میر سپه دار،،
سردار وفا سرور ایثار نیامد...
در کرببلا دست علی داشت بر ایتام،،
کان مونس تنهای شب تار نیامد...
طفلان نه دگر چشم به دستان ابالفضل،،
گویند عمو از چه زپیکار نیامد...
تا جان به بدن داشت سوی خیمه حسینش،،
هرچند که می برد به اصرارنیامد...
خورشید وفا ماه بنی هاشم و عباس،،
فرزند علی حیدر کرار نیامد...
شد نام وفا زین عمل ناب تو سیراب،،
حقا که زکس همت این کار نیامد...

السلام علیک یاساقی تشنه لب...
صلی الله علیک یااباعبدالله...