ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﭘﯿﺮﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ؛

ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﭘﯿﺮﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ؛
ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺍﻭ،
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ] ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﺪﯾﺪ [ ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﻨﺪ؛
ﺯﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﯿﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﺩﻫﻨﺪ؛
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺯﻭﺍﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﺎﺭﯼ ﺍﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﯿﺮ،
ﺑﺎ ﺧﻮﺷﯽ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﮕﺎﻫﺒﺎﻧﯽ ﮐﻦ،
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮ ﺗﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﮔﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﮐﻨﯽ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯿﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﺎﺵ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﺳﯿﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﺎﺵ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﮔﺮﺑﺎﺭ ﭘﺮﺳﯿﺪ، ﺩﮔﺮﺑﺎﺭ ﭘﺎﺳﺨﺶ ﮔﻮ،
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻧﺎﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺸﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻧﻪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺩﺭﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﺪ،
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﻮ،
ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻓﺮﺍ ﻣﯿﺮﺳﺪ، ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺗﻠﺦ،
ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻧﻤﯿﮑﻨ