ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻥ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﺎﮐﯽ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻭ ﮔﺮﻡ

ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻥ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﺎﮐﯽ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻭ ﮔﺮﻡ
ﻭﺍﺳﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﻮﺟﺎ ﻗﺎﻣﺘﻢ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺮ ﻧﺮﻡ
ﯾﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﺩﺭﺩﻭﻧﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﺧﯿﺲ ﻣﻮﺟﺎ
ﯾﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﺳﺒﺰ ﺧﺎﻟﺺ ﺭﻭﯼ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﺩﺭﯾﺎ
***
ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺗﻮ ﺭﺳﯿﺪﯼ ﺗﻮﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﻏﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺭﻭ ﺗﻮ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﺯﯾﺮ ﺭﮔﺒﺎﺭ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺩﻟﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺯﯾﺮ ﻭ ﺭﻭ ﺷﺪ
ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺸﻘﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﻧﻢ ﺁﺭﺯﻭ ﺷﺪ
ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﯼ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﺴﻔﻢ ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ ﺳﯿﻨﻪ
ﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺩﺭﯾﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻫﻤﯿﻨﻪ
ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺗﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﯽ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ
ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻗﺎﯾﻘﯽ ﺍﻭﻣﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻟﻢ ﮔﺬﺷﺘﯽ
ﺭﻓﺘﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﯾﻖ ﻋﺸﻘﺖ ﺳﻮﯼ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺍﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﺍﻫﺖ ﻟﺐ ﺩﺭﯾﺎ
***
ﺩﯾﮕﻪ ﺭﻭ ﺧﺎﮎ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﻧﻪ ﮔﻠﯽ ﻫﺴﺖ ﻧﻪ ﺩﺭﺧﺘﯽ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﯿﮕﺬﺭﻩ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ
ﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﯾﺒﻢ ﺩﺍﺭﻩ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﯿﻤﯿﺮﻩ
ﻭﻟﯽ ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﺩﻥ ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺍﻏﺘﻮ ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ
ﻣﯿﺮﺳﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﻗﻌﺮ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﺧﻮﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﺎﺯ ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﻣﯿﻤﻮﻧﻢ