بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت دوم :
اما آیا فردای رحلت پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله، خودشان جشن گرفتند و یا انتظار جشن گرفتن از سوی شیعیان‌شان را داشتند؟! یا این که انتظار می‌رفت، به حضور برسند و ضمن عرض تسلیت، تعزیت و همدردی در این مصیبت بزرگ، با ایشان بیعت کنند که نکردند.
و) - برای سایر امامان علیهم السلام نیز همین‌طور است، چنان چه از عصر عاشورا و آغاز امامت امام سجاد علیه‌ السلام مثال آورده شد. حال اگر فردای عاشورا، امت ایشان جشن می‌ گرفتند و جهت عرض تبریک خدمت می‌رسیدند؛ کاری پسندیده بود و یا نکوهیده؟! مثلاً فرض بگیرید که کاروان اسرا، با پیشوایی حضرت زینب علیها السلام، لباس نو می‌پوشیدند و شادان و خندان خدمت امام زمان خویش رسیده و تبریک عرض می‌ نمودند؟!
ز)- بله، در عید غدیر خم، عید فطر، سالروز میلاد معصومین علیهم‌السلام و حتی اولیاء الله، مسرور هستیم و جشن نیز می‌گیریم، به یک دیگر تبریک می‌ گوییم و اما موضوعیت جشنی به عنوان آغاز امامت یک امام که مقارن با شهادت امامی دیگر است، چیست؟
قرار شد شیعه، به حزن امام محزون و به سرور امام مسرور باشد؛ حال قلب امام در چنین روزی مسرور است یا محزون؟ پس چرا خود فریبی کنیم؟! دنبال خوشایندهای خودمان هستیم، یا دنبال امام و امامت؟!
ح)- بله، جا دارد امروز یا فردا به عنوان یک سالروز وگرنه هر روز، انسان مؤمن و شیعه، قلب خود را بیاراید، خود را آماده حضور در محضر شریف بنماید، سلام دهد، عرض تسلیت کند و بیعت نماید؛ اما جشن چه بگیرد؟! از خودش بپرسد که آیا من خیلی خوشحال هستم که امام حسن عسکری به شهادت رسیدند و امامت به فرزند ایشان رسیده است؟ بلکه باید بگوید که جشن می‌گیرم برای توفیق خودم به تشیع.(ادامه دارد...)