### 🖤 **Part 5: سایه‌ی مالکیت**
### 🖤 **Part 5: سایه‌ی مالکیت**
فاصله‌ی بین من و جین‌وو به اندازه‌ای کم شده بود که بوی عطرِ تلخ و سردش با هوای آمیخته به دودِ سیگار و عطرِ سنگینِ باغ مخلوط شده بود. او با لبخندی مرموز سرش را کمی جلوتر آورد تا جمله‌اش را کامل کند، اما ناگهان سایه‌ای سنگین روی ما افتاد.
دمای هوا در کسری از ثانیه پایین آمد.
دستِ بزرگی با انگشتانی کشیده و سرد، مچِ دستِ جین‌وو را که روی نرده‌ها بود، چنگ زد. فشارِ دست آن‌قدر ناگهانی و محکم بود که صدای استخوان‌های مچِ جین‌وو توی سکوتِ تراس پیچید.
لبخندِ جین‌وو ماسید. وقتی برگشت، با نگاهی خیره و مرگبارِ تهیونگ مواجه شد. تهیونگ انگار از دلِ سیاه‌ترین کابوس‌ها بیرون آمده بود؛ چشمانش مثل زغالِ گداخته می‌درخشید و رگ‌های گردنش از شدتِ خشم برجسته شده بود.
تهیونگ با صدایی که از تهِ چاه بلند می‌شد و لحنی لرزان از خشمِ کنترل‌شده غرید: «مثل اینکه یادت رفته توی قلمروی کی داری نفس می‌کشی، جین‌وو... و دستت رو روی چی گذاشتی.»
جین‌وو با وجود دردِ محسوسی که در مچش داشت، لبخندِ کجی زد و سعی کرد خونسردی‌اش را حفظ کند: «آروم باش، تهیونگ... ما فقط داشتیم درباره‌ی هوای امشب صحبت می‌کردیم. مگه نه، النا؟»
تهیونگ نگاهش را از روی جین‌وو برداشت و روی من انداخت. نگاهی که مثل تیغِ جراحی، پوستِ روحم را می‌شکافت. دستِ دیگرش دور بازوی من پیچید و مرا با یک حرکتِ خشن به خودش چسباند؛ طوری که دردِ ناشی از فشارِ انگشتانش تا تهِ استخوانم دوید.
تهیونگ بدون اینکه به جین‌وو فرصتِ نفس کشیدن بدهد، او را با یک هلِ محکم به عقب راند و با دندان‌های کلیدشده گفت: «حرف زدن با ملکه‌ی من، اجازه‌ی سلطنتی می‌خواد که تو نداری. حالا گمشو از جلوی چشمام؛ قبل از اینکه همین تراس رو به گورستونت تبدیل کنم.»
جین‌وو مچِ دستش را مالید، نگاهی معنا‌دار به من انداخت، و در حالی که پوزخندی بر لب داشت، در تاریکیِ راهرو محو شد.
با رفتنِ او، سکوتِ خفه‌کننده‌ای بین من و تهیونگ حکمفرما شد. دستش هنوز دور بازوgroupsم حلقه بود و هر ثانیه محکم‌تر می‌شد. نفس‌زدن‌های عمیق و خشمگینش را روی پوستم حس می‌کردم.
سرش را نزدیک آورد، تا جایی که لب‌هایش تقریباً با لاله‌ی گوشم تماس پیدا کرد؛ صدایش طنینِ زنگ‌زدۀ یک فاجعه بود: «بهت نگفتم به هر سگی که سمتت میاد رو نده؟ بهت نگفتم به هیچ‌کس اعتماد نکن؟ ولی تو... باهاش تنها موندی و اجازه دادی درِ گوشت نجوا کنه، هان؟»
با بغضی که راه گلویم را بسته بود، سعی کردم خودم را عقب بکشم: «من کاری نکردم! اون خودش اومد...»
«خفه شو!» فریادِ خفه‌اش مثل شلاق توی هوا چرخید. تهیونگ مرا به ستونِ سنگیِ تراس کوبید. فاصله‌مان به صفر رسید. چشمانِ سیاهش از شدتِ خشمِ کور و حسادتِ بیمارگونه برق می‌زد. «فکر کردی بازیچه دستِ این مردهای کثیفی؟ فکر کردی چون سکوت می‌کنم، حماقتم رو نشانه می‌گیری؟»
دستش را بالا آورد و چانه‌ام را محکم بین انگشتانش فشرد؛ طوری که مجبور شدم مستقیماً به چشمانِ طوفانی‌اش نگاه کنم.
«تو مالِ منی، النا. تمامِ وجودت، حتی نفس‌هات توی این عمارت، به اجازه‌ی من بنده. اما مثل اینکه یادت رفته چطور باید تنبیه بشی تا این بی‌احتیاطی‌ها دیگه یادت نیفته...»
قلبم از ترس و هیجانِ تاریکی که در فضاب جریان داشت، به شماره افتاد. او واقعاً قصدِ تنبیه کردن مرا داشت؛ تنبیهی که در دنیای تهیونگ، هیچ مرز و رحمی نداشت.
***
❌❌❌❌❌ ۲۵ لایک❌❌❌❌❌
۳۰ کامنت❌❌❌❌❌❌❌❌❌
۲ فالور❌ ۲۰۶ نفر شیم
فاصله‌ی بین من و جین‌وو به اندازه‌ای کم شده بود که بوی عطرِ تلخ و سردش با هوای آمیخته به دودِ سیگار و عطرِ سنگینِ باغ مخلوط شده بود. او با لبخندی مرموز سرش را کمی جلوتر آورد تا جمله‌اش را کامل کند، اما ناگهان سایه‌ای سنگین روی ما افتاد.
دمای هوا در کسری از ثانیه پایین آمد.
دستِ بزرگی با انگشتانی کشیده و سرد، مچِ دستِ جین‌وو را که روی نرده‌ها بود، چنگ زد. فشارِ دست آن‌قدر ناگهانی و محکم بود که صدای استخوان‌های مچِ جین‌وو توی سکوتِ تراس پیچید.
لبخندِ جین‌وو ماسید. وقتی برگشت، با نگاهی خیره و مرگبارِ تهیونگ مواجه شد. تهیونگ انگار از دلِ سیاه‌ترین کابوس‌ها بیرون آمده بود؛ چشمانش مثل زغالِ گداخته می‌درخشید و رگ‌های گردنش از شدتِ خشم برجسته شده بود.
تهیونگ با صدایی که از تهِ چاه بلند می‌شد و لحنی لرزان از خشمِ کنترل‌شده غرید: «مثل اینکه یادت رفته توی قلمروی کی داری نفس می‌کشی، جین‌وو... و دستت رو روی چی گذاشتی.»
جین‌وو با وجود دردِ محسوسی که در مچش داشت، لبخندِ کجی زد و سعی کرد خونسردی‌اش را حفظ کند: «آروم باش، تهیونگ... ما فقط داشتیم درباره‌ی هوای امشب صحبت می‌کردیم. مگه نه، النا؟»
تهیونگ نگاهش را از روی جین‌وو برداشت و روی من انداخت. نگاهی که مثل تیغِ جراحی، پوستِ روحم را می‌شکافت. دستِ دیگرش دور بازوی من پیچید و مرا با یک حرکتِ خشن به خودش چسباند؛ طوری که دردِ ناشی از فشارِ انگشتانش تا تهِ استخوانم دوید.
تهیونگ بدون اینکه به جین‌وو فرصتِ نفس کشیدن بدهد، او را با یک هلِ محکم به عقب راند و با دندان‌های کلیدشده گفت: «حرف زدن با ملکه‌ی من، اجازه‌ی سلطنتی می‌خواد که تو نداری. حالا گمشو از جلوی چشمام؛ قبل از اینکه همین تراس رو به گورستونت تبدیل کنم.»
جین‌وو مچِ دستش را مالید، نگاهی معنا‌دار به من انداخت، و در حالی که پوزخندی بر لب داشت، در تاریکیِ راهرو محو شد.
با رفتنِ او، سکوتِ خفه‌کننده‌ای بین من و تهیونگ حکمفرما شد. دستش هنوز دور بازوgroupsم حلقه بود و هر ثانیه محکم‌تر می‌شد. نفس‌زدن‌های عمیق و خشمگینش را روی پوستم حس می‌کردم.
سرش را نزدیک آورد، تا جایی که لب‌هایش تقریباً با لاله‌ی گوشم تماس پیدا کرد؛ صدایش طنینِ زنگ‌زدۀ یک فاجعه بود: «بهت نگفتم به هر سگی که سمتت میاد رو نده؟ بهت نگفتم به هیچ‌کس اعتماد نکن؟ ولی تو... باهاش تنها موندی و اجازه دادی درِ گوشت نجوا کنه، هان؟»
با بغضی که راه گلویم را بسته بود، سعی کردم خودم را عقب بکشم: «من کاری نکردم! اون خودش اومد...»
«خفه شو!» فریادِ خفه‌اش مثل شلاق توی هوا چرخید. تهیونگ مرا به ستونِ سنگیِ تراس کوبید. فاصله‌مان به صفر رسید. چشمانِ سیاهش از شدتِ خشمِ کور و حسادتِ بیمارگونه برق می‌زد. «فکر کردی بازیچه دستِ این مردهای کثیفی؟ فکر کردی چون سکوت می‌کنم، حماقتم رو نشانه می‌گیری؟»
دستش را بالا آورد و چانه‌ام را محکم بین انگشتانش فشرد؛ طوری که مجبور شدم مستقیماً به چشمانِ طوفانی‌اش نگاه کنم.
«تو مالِ منی، النا. تمامِ وجودت، حتی نفس‌هات توی این عمارت، به اجازه‌ی من بنده. اما مثل اینکه یادت رفته چطور باید تنبیه بشی تا این بی‌احتیاطی‌ها دیگه یادت نیفته...»
قلبم از ترس و هیجانِ تاریکی که در فضاب جریان داشت، به شماره افتاد. او واقعاً قصدِ تنبیه کردن مرا داشت؛ تنبیهی که در دنیای تهیونگ، هیچ مرز و رحمی نداشت.
***
❌❌❌❌❌ ۲۵ لایک❌❌❌❌❌
۳۰ کامنت❌❌❌❌❌❌❌❌❌
۲ فالور❌ ۲۰۶ نفر شیم
- ۵۳
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
