🌷معلم شهید🌷

🌷معلم شهید🌷
آن‌ها نرفتند؛
فقط از هیاهوی خاک، به آرامش افلاک کوچ کردند.
نامشان هنوز در رگ‌های این سرزمین جاری‌ست؛
چون عطری خاموش که از پیراهنِ خاطره برمی‌خیزد و دل را بی‌اجازه می‌لرزاند.

شهید، تنها انسانی نیست که جان خویش را بخشیده باشد؛
او واژه‌ای‌ست که خدا با نور نوشته است؛
آیه‌ای زنده که بر حاشیه‌ی تاریخ نمی‌ماند و در متنِ وجدانِ انسان جاودانه می‌شود.

چه نجیب بودند آنان که بی‌ادعا سوختند
تا چراغی در خانه‌ی مردمان خاموش نماند.
دل‌هایشان شبیه باران بود؛
بی‌هیاهو می‌باریدند و بی‌منت، جانِ زمین را تازه می‌کردند.

اکنون جای گام‌هایشان خالی‌ست،
اما حضورشان از بسیاری از حاضرین این جهان آشکارتر است.
در سکوتِ کوچه‌ها،
در بغضِ مادران،
در نگاهِ مردمی نجیب و با شرافت
می‌توان ردّ عبورشان را دید.

شهدا از میان ما نرفته‌اند؛
فقط صورتِ خاکیِ خویش را پنهان کرده‌اند
وگرنه هنوز
بر شانه‌های صبر این ملت ایستاده‌اند
و از فراسوی آسمان،
برای این سرزمین، دعا می‌کنند.