چنان‌که از ماده 1037 ق.م. بر می‌آید هدیه دوران نامزدی وضع

چنان‌که از ماده 1037 ق.م. بر می‌آید هدیه دوران نامزدی وضع خاصی دارد و برای وصلت منظور داده می‌شود؛ یعنی نامزدی که به نامزد خود هدیه می‌دهد آن را به شرط وقوع ازدواج در آینده می‌دهد و طرف مقابل نیز هدیه را با همان شرط می‌پذیرد. البته این شرط غالباً یک شرط ضمنی است و گاه نسبت به آن تصریح می‌شود.

توافق دو طرف درباره هدایای نامزدی؛ چه صریح و چه ضمنی، به نوع هدیه نیز بستگی دارد و قانون‌گذار برای هر یک از هدایایی که مصرف‌شدنی است یا عادتاً نگهداری می‌شود، حکم خاصی ایجاد کرده است.

هدایای مصرف‌شدنی‏
همان هدایایی است که بر اثر استفاده، عین آن از بین می‌رود. مانند تمام خوراکی‌ها، ادکلن و عطرها و ...؛ قیمت هدایای که عرفاً مصرف‌شدنی‏اند؛ گر چه به امید وقوع نکاح در آینده داده می‌شوند، در صورتی‌که نامزدی بعد از مصرف شدن هدایا فسخ شود، قابل مطالبه نیست؛ زیرا هدیه‌دهنده (واهب) قصد دارد که نامزدش آنها را مانند هر مالک دیگر مصرف کند و او نیز به همان قصد هدایا را می‌پذیرد؛ برعکس هرگاه عین هدایا باقی باشد، هدیه‌دهنده می‌تواند آنها را مطالبه کند؛ خواه نامزدی فسخ شده باشد یا نه، زیرا هدیه از انواع هبه است و: «بعد از قبض نیز واهب می‌تواند با بقاء عین موهوبه از هبه رجوع کند.» (ماده 803 ق.م.) با این توضیح که به هم خوردن نامزدی شرط ضمنی انحلال قرارداد هبه است؛ در صورتی‌که هر گاه نامزدی فسخ نشده باشد، رجوع برای فسخ و استرداد هدیه است.


مجله مانا
(غزل)