سلام بر تو و سلام بر کاظمین که چنین گوهری را در آغوش دارد

سلام بر تو و سلام بر کاظمین که چنین گوهری را در آغوش دارد. امروز تقویم ها در سکوت خود فقدان تو را به سوگ نشسته اند. بیست و پنجمین روز رجب مرثیه خوان داغ هفتمین دلیل خداوند در زمین است،مرثیه خوان داغ مردی است که هر لحظه زندگی اش خنجری بود بر قلب آنانی که نخل تناور امامت را سوخته می خواستند.آن مردی که آن همه آزار و شکنجه می دید اندکی از بردباری و صبر جمیل او نمی کاست و زبان او جز به دعای خیر در حق دیگران باز نمی شد.همو که باب الحوائج است،خدای کرم و دریای کرامت است،سراسر خشوع است،مهربان ترین مردم و کلید درهای بخشایش است،همان که نور حضورش چشم ها را به بیداری دعوت می کند.بله باید از او صبر بیاموزیم و کظم غیظ کنیم و از او یاد بگیریم که چگونه می توان با غل و زنجیر به عرش رسید.آن مردی که هنوز می توان صوت محزون مناجات های شبانه اش را از زبان میله های زندان شنید.آن اسطوره ای که خواب از چشمان پیر هارون الرشید ربوده بود و ستون های حکومت سراسر ظلمش را به لرزه درآورده بود. آه از جفای هارون ، سرانجام که می ترسید با وجود امام (ع) علیه او و حکومتش توطئه ای صورت گیرد،با خرمای زهرآلود امام را مسموم کرد و شمع وجود آن امام همام را خاموش ساخت. آه،امشب کدام شب است که صدای شیون از آهن ها می آید،صدای سوگ از تازیانه ها بلند است،دیوارها ندبه می خوانند،کبوترها در عزایش از آسمان خود را به دیوارهای سیاه چال می کوبند و سرهایشان را به زمین می زنند.اینجا فرزند مهربانی غریب و پدر آشنایی غریب تر با خاک و چهارده سال رنج مدام وداع می کند،آری این که برروی تکه چوبی می آورند پاره ای از خداست،ببین مچ پاهایش درست مثل پاهای اسیران شام شده است.*


شناخت مختصری از زندگانی امام موسی کاظم(ع):
ابو الحسن موسی بن جعفر(ع)، امام هفتم از ائمه اثنی عشر علیهم السلام و نهمین معصوم از چهارده معصوم(ع) است . آن حضرت در ابواء(منزلی میان مکه و مدینه) در روز یکشنبه هفتم صفر سال 128 یا 129 ه.ق. متولد شد.پدر بزرگوارش حضرت امام جعفر صادق علیه السلام و مادر گرامیش حمیده است. میلادش برای امام صادق علیه السلام چنان شادی‌بخش بود که آن حضرت به‌همین مناسبت سه روز جشن گرفت و مردم مدینه را اطعام نمود. آن حضرت، صابر، صالح، امین و کاظم لقب یافته بود و به عبد صالح شناخته می شد، و به خاطر تسلّط بر نفس و فروبردن خشم، به کاظم مشهور گردید. ایشان از زمان شهادت پدرشان، امام جعفر صادق علیه السلام، در شوال 148 هجری و در سن بیست سالگی به امامت رسیدند و در 25 رجب سال 183 هجری، در سن 55 سالگی، به‏ وسیله زهری که در زندان سندی بن شاهک به دستور هارون ‏الرشید به آن حضرت خورانیده شد به شهادت رسیدند.

دوران امامت امام موسی کاظم(ع):
از مشکلات روزهای نخستین امامت موسی بن جعفر علیه السلام، ادّعای امامت دروغین برادر بزرگ‌تر حضرت، عبدالله افطح ،بود که گروهی را به دنبال خود کشید و فرقه “فطحیه” به همین ترتیب شکل گرفت. هر چند با برخورد روشنگرانه‌ی امام، عبدالله با شکست روبرو گردید. دوران سی و پنج ساله امامت موسی بن جعفر مصادف بود با اوج قدرت حکومت بنی عباس و هم‌زمان با چهار تن از حاکمان عیّاش و خون‌آشام عباسی به‌نامهای منصور دوانیقی ، مهدی عباسی ، هادی عباسی و هارون الرشید که حضرت نیز به فراخور شرایط زمانیِ حساسِ هر یک، وظیفه سنگین امامت و هدایت امّت را به بهترین شکل ممکن به دوش کشید، و اگر چه با حوادث سهمگین و خونینی همچون واقعه فخ و شهادت مظلومانه گروهی از آل علی علیه السلام روبرو گردید، ولی لحظه‌ای از وظیفه خطیر خود کوتاهی ننمود و تلاش مستمر خویش را عمدتا در محورهای زیر متمرکز ساخت:
اول - تبلیغ دین خداوند و گسترش فرهنگ اسلام، تبیین و تشریح معارف و احکام الهی در قالب احادیث بلند و کوتاه و پاسخ به سوالات شفاهی و کتبی و. . . دوم- پرورش انسان‌های مستعد و تربیت شاگردان والامقام و شاخص در میدان علم و عمل و حفظ و حراست آنان.
سوم- مبارزه بی‌امان با حاکمان جور و ستم و غاصبان خلافت و شکستن صولت شیطانی آنان در میدان‌های مختلف و تشریح مبانی حق.
چهارم- تربیت یاران مدیر و مدبّر و خودساخته و نفوذ دادن آنان در مراکز حساس حکومتی، تا مرز وزارت و استانداری، به منظور خنثی‌سازی نقشه‌های مخرب و دین‌سوز دشمنان، کمک به مظلومان و محرومان و دفاع از حریم شیعیان .
پنجم- سامان‌دهی شیعیان با شیوه‌های مختلف تربیتی، عملی، مناظره‌های سیاسی و. . . زندانی شدن امام کاظم(ع) حضرت امام موسی کاظم (ع) ایَّام امامتش را در میان دو نوع زندان سپری نمود: زندان خانه‌‏اش که دور از تماس با مردم از خوف بنی عباس بود، و زندان بنی عباس که شدید الظُّلم و الظُّلمه بوده است. این محدودیّت و تنگنائی تا به جائی رسیده ا