از ما زمینیان به شما آسمانیان سلام

از ما زمینیان به شما آسمانیان سلام
مولای دل شکسته، امام زمان سلام

این روزها هزار و دوچندان شکسته ای
حالا کجای روضه ی بابا نشسته ای

رخت سیاه داغ پدر کرده ای تنت
قربان ریشه های نخ شال گردنت

آماده می کنی کفن و تربت و لحد
مرد سیاهپوش، خدا صبرتان دهد

گویا دوباره بیکس و بی یار وخسته ای
این روزها کنار دو بستر نشسته ای

انگار غصه دار جراحات سینه ای
گاهی به سامرایی وگاهی مدینه ای

یکبار فکر زهر و دل پر شراره ای
یکبار فکر واقعه گوشواره ای

با اینکه بر سر پدر دیده  بسته ای
اما به یاد مادر پهلو شکسته ای

آن مادری که بال و پرش درد می کند
هم کتف وشانه هم کمرش درد می کند

هم بین خانه  گفت و شنودش اشاره شد
هم آسمان روسَریَش پُر ستاره شد

دو ماه ونیم کارحسن(ع) مو شکافی و...
دو ماه ونیم بازوی مادر غلافی و...

دو ماه ونیم گونه زخمیِ ماه، تر
از چادر سیاه سرش هم، سیاه تر

تااینکه با سپاه پر تازیانه رفت
شمع شب مدینه هم آخر شبانه رفت...