ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﻮﯼ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ

ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﻮﯼ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺯﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺷﺐ ﻣﺮﮒ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﻴﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﯽ
ﺭﻭﺩ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻏﺰﻝ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺷﺐ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻏﺰﻟﻬﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﯽ ﺑﺮ ﺁﻧﻨﺪ ﮐﺎﻳﻦ ﻣﺮﻍ ﺷﻴﺪﺍ
ﮐﺠﺎ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﺮﺩ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺷﺐ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﻴﻢ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺘﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﮔﻴﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻡ
ﻧﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻗﻮﻳﯽ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﭼﻮ ﺭﻭﺯﯼ ﺯ ﺁﻏﻮﺵ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺮﺁﻣﺪ
ﺷﺒﯽ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺗﻮ ﺩﺭﻳﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﯼ ﺁﻏﻮﺵ ﻭﺍ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﯼ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ ...