من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟

من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟
من اگر مست می و شرب شرابم به تو چه؟
تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من؟
من اگر عاشق سنتور و ربابم؛ به تو چه؟
تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟
من اگر وقت اذان غرقه به خوابم به تو چه؟
تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش!
من اگر مستحق خشم و عتابم ، به تو چه؟
دنیا گرچه سراب است به گفتار شما!
من به جد طالب این کهنه سرابم به تو چه؟
تو اگر بوی عرق می دهی از فرط خلوص
و من از رایحه مثل گلابم؛ به تو چه؟
من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب
و گر مونس این ژیلت و آبم؛ به تو چه؟
تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی!
من اگر درد کش باده ی نابم، به تو چه؟
تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش!
من اگر طالب معشوق شبابم، به تو چه؟
تو اگر از ترس قیامت نکنی، عیش عیان!
من اگر فارغ از روز حسابم، به تو چه؟

#سیمین بهبهانی(خلیلی)