دوستی‌هایتان را به عشق نرسانید!

دوستی‌هایتان را به عشق نرسانید!
به جایی که سلام دادنش سر حالتان بیاورد و قربان صدقه‌های بی منظورش خاص شود برایتان، به جایی که عقربه‌ها وقتی کنارش هستید برای گذشتن عجله داشته باشند و قهوه‌ها تلخ به نظرت نیایند. دوستی‌هایتان را به جایی که یک روز حرف نزدن با او خلقتان را تنگ میکند و احوال‌پرسی نکردنش حال خوبتان را بد میکند، نرسانید...
دوست که بمانید لااقل کنار خودتان داریدش؛ قدِ یک تبریک تولد، قدِ یک گپ و چایِ عصرانه، قدِ یک شب بخیر گفتن و عزیزم شنیدن از زبانش، قدِ نعمت بودنش...
به عشق که برسانیدش؛ در حسرت دوباره شنیدنِ اسمتان از زبانش هم میمانید!
بقیه چیزها که دیگر هیچ...