در آن شب تاريك وآن گرداب هول انگيز

در آن شب تاريك وآن گرداب هول انگيز

حافظ را

تشويش توفان بود و « بيم موج » دريا بود

ما ، اينك از اعماق آن گرداب

از ژرفای آن غرقاب

چنگال توفان بر گلو

هر دم نهنگی روبرو

هر لحظه در چاهی فرو

تن پاره پاره ، نيمه جان ، در موج ها آويخته

در چنبر اين هشت پايان دغل ، خون از سراپا ريخته ...



***

صد كوه موج از سر گذشته ، سخت سر كشته

با ماتم اين كشتی بی ناخدای بخت برگشته

هر چند ، اميد رهائی مرده در دل ها

سر می دهيم اين آخرين فرياد درد آلود را:

آه، ای سبكباران ساحل ها ...