ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ، ﻣﻌﺘـﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ، ﻣﻌﺘـﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ
ﻟﺐ ﮔﺸـﺎ ﺗﺎ ﺑِـﺮِﺳﯽ ﺑﺎﺯ ، ﺑﻪ ﺍﻣﺪﺍﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﻟﺐ ﻧﮕﺸـﺎﯾﯽ ، ﻧﻔﺴـﻢ ﻣﯽ ﮔﯿـﺮﺩ
ﭼﻪ ﺳـﮑﻮﺗﯽ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻓﺘﺪ ،ﻫﻤﻪ ﺑﻨﯿﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﻋﺴـﻠﻢ ، ﻗﻨﺪﮎ ﻣﻦ، ﯾﺎﺭ ﺷﮑﺮ ﭘﺎﺭﻩ ، ﭼـﺮﺍ
ﻟﺐ ﺷﯿﺮﯾﻦ ، ﻧﮕﺬﺍﺭﯼ، ﻟﺐ ﻓﺮﻫـﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ ؟

ﺑﻮﺳـﻪ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺧﻮﺷﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺑﺸـﺮ
ﮐﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮﺩﻩ ﻧﺼـﯿﺒﯽ ، ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﻟﺐ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﻡ، ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﻡ ،ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸـﻮ
ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺣﻮﺻـﻠﻪ ﮐﻦ ، ﺑﺮ ﺳـﺮ ﻣﯿﻌـﺎﺩ ﻟﺒـﻢ

ﮔﺮﭼﻪ ﭘُـﺮﺑﻮﺩﻡ ﻭ ،ﻏﻮﻏﺎﯼ ﺷـﺒﻢ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺑﻮﺩ
ﮔِﺮﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺣﻠﻘـﻢ ، ﺷـﺪﻩ ﻓـﺮﯾﺎﺩِ ، ﻟﺒـﻢ

ﻫﻤـﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ، ﻫﻤـﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﻫﺎ ، ﺑﻠﻌﯿﺪﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺤﺎﻟﯿﺴـﺖ ، ﮐﻪ ﻣﻦ ، ﺩﺷـﻤﻦِ ﺻﯿّـﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﺑﺎ ﻟﺒﺖ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺎﺷـﯽ ، ﺑﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﻨﺠـﺮﻩ ﻫﺎ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ، ﺯﻧﺠﺮﻩ ﺍﯼ ،ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﺯﺍﺩِ ، ﻟﺒـﻢ

ﺑﻪ ﺷِـﺮﺍﮐﺖ ﻫﻤﻪ ﺟُﺮﻣﯽ، ﺯِ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﻓﺘـﻪ ﺑﻪ ﻟﺐ
ﺩﺭ ﺷـﮕﻔﺘﻢ ، ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﻏﻤﺰﻩ ﯼ ﻫﻤﺰﺍﺩِ ﻟﺒـﻢ ؟

ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ، ﺩﺍﺭِ ﻣﺠـﺎﺯﺍﺕِ ﺳـﺨﻦ ﺑﺎﺷـﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﺩَﻡ ﺑﻪ ﺩَﻡ ﺷِـﮑﻮِﻩ ﮐﻨﻢ ، ﭘﺎ ﭘِـﯽِ ﺟـﻼﺩِ ﻟﺒـﻢ

ﻋﺠﺒﻢ ، ﻧﻬﯽِ ﺯِ ﻣُﻨﮑﺮ، ﺷـﺪﻩ ﺍِﻧﮑﺎﺭ ، ﻭﻟﯽ
ﻫﻤﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺣﻘـﯿﻘﺖ ، ﺷﺪﻩ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﻟﺒﻢ !

ﮔﺸﺖِ ﺍﺭﺷـﺎﺩِ ﻟﺒﺖ ، ﺍﻣﺮِ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ، ﻧﮑﺮﺩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﺗﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ، ﺩﺭ ﭘِـﯽِ ﺍﺭﺷـﺎﺩِ ﻟﺒـﻢ