فصل اول | مدرسه آویدقسمت دوم | حیاط آوید

بعضی از دانش‌آموزان با ماشین یا سرویس مدرسه به آنجا می‌آمدند، اما همه چنین امکانی نداشتند. بچه‌هایی که خانواده‌هایشان توان پرداخت هزینهٔ سرویس را نداشتند، مجبور بودند این مسیر را پیاده طی کنند. برای آن‌ها، رفتن به مدرسه و برگشتن به خانه بخشی از برنامهٔ هر روزشان بود.

مدرسه در میان کوه‌ها قرار نداشت، اما کوه‌های بلندی در نزدیکی آن دیده می‌شدند. از بعضی قسمت‌های حیاط می‌شد آن‌ها را تماشا کرد؛ کوه‌هایی که در روزهای صاف، واضح‌تر به چشم می‌آمدند و گاهی ابرهای سفید روی قله‌هایشان جمع می‌شدند.

اطراف مدرسه بیشتر از زمین‌های خالی، جاده و فضای باز تشکیل شده بود و خبری از خانه‌ها و خیابان‌های شلوغ نبود.

حیاط آوید بسیار بزرگ بود. وقتی کسی وارد آن می‌شد، فضای زیادی پیش رویش قرار می‌گرفت. در یک سمت حیاط چند درخت کوچک کاشته شده بود و در قسمت‌های دیگر، دو یا سه درخت بزرگ‌تر سایهٔ خود را روی زمین انداخته بودند. زیر یکی از درخت‌ها چند صندلی ساده قرار داشت که دانش‌آموزان گاهی روی آن‌ها می‌نشستند و با هم حرف می‌زدند.

در روزهایی که باد از سمت کوه می‌وزید، برگ‌های درختان آرام تکان می‌خوردند و صدای خش‌خش آن‌ها در حیاط شنیده می‌شد. گاهی هم صدای پرنده‌ها از میان درختان به گوش می‌رسید. حیاط مدرسه، با وجود تمام سادگی‌اش، فضای بزرگی داشت و از دور منظرهٔ زیبایی به نظر می‌رسید.