پارت (۱۲)
پارت (۱۲)
رو به روی آینه ایستاده بود و به کمک دنیل، کت گرونقیمت و
مشکیرنگی که برای امروز انتخاب کرده بود رو به تن می کرد.
بدون اینکه نگاهش رو از آینه و ظاهر همیشه آراسته ش بگیره،
گره کرواتش رو کمی محکمتر کرد. انگشت هاش برای چند لحظه
در همون نقطه متوقف شدن و ناخودآگاه به درون افکارش پرت
شد. برای چند لحظه فقط نگاه کرد... به خودش، کروات سیاه رنگش
و مرد چهل و هشت سالهای که درست پشت سرش ایستاده بود.
اگر همین حاال، توی همین اتاق، کرواتش رو دور گلوی اون مرد
می پیچید و با هر فشاری که وارد میکرد، از تقالهای خفهشدهی
جسمش و فریاد های بی صدای روحش لذت می برد، ممکن بود موها
و لباسهاش نامرتب بشن؟ اگر ماشهی اسلحهش رو درست زمانی
که روی پیشونیش هدف گرفته بود، می کشید چی؟ خون کثیفش
ملحفههای سفید رنگ تخت رو لکهدار می کرد؟ اگر...
_پدرتون خواستن حتماً توی مهمونی امشب
شرکت کنید، قربان.
صدای تکراری دنیل، به یکباره اون رو از باتالقی که برای خودش
ساخته بود و هر لحظه بیشتر توش فرو می رفت بیرون کشید و هر
دو نفرشون رو نجات داد.
بدون اینکه به سمت دنیل برگرده، ابرو هاش رو باال انداخت، دستش
رو به طرف عطر همیشگیش دراز کرد و اون رو برداشت.
همونطور که از اون به گردن و پیرهن سفید رنگش می زد، با لحنی
سرشار از بیخیالی گفت:
_این روزها سرم شلوغه، باید کمی به کار هام رسیدگی کنم. ازشون
تشکر کن و بگو نمیتونم حضور داشته باشم.
دروغ گفت! عادتی که هر روز انجامش می داد و کم و بیش بخشی
از هویتش شده بود.
_ _این سومین بار در این هفتهست که توی مهمونی پدرتون شرکت
نمیکنید!
_تشکر کن و بگو...
_انتخاب با شما نیست قربان! این یک دستور از طرف پدرتونه.
جونگکوک خواست که حرفش رو تکرار کنه و مثل همیشه از
رویارویی با آدم هایی که دلیل تجمعشون فقط ثروت و سیاست بود
نه عشق یا حتی دوستی، فرار کنه اما با شنیدن جملهی دنیل،
کلماتش رو خور د؛ چرا که پدرش شخصاً دستور داده بود و جونگکوک باید اون دستور رو اجرا می کرد. نه به خاطر احترام یا
محبت... و نه حتی به علت ترس، فقط و فقط به خاطر اینکه بودن
زیر ذرهبین آدمی که به راحتی میتونست جلوی عملی شدن
نقشه هاش رو بگیره، خطرناک بود. همین االنش هم رفتار هاش به
اندازه ی کافی توسط دنیل کنترل می شد. نباید ریسک میکرد...
نه حاال که موفقیت فقط چند قدم دورتر ازش ایستاده بود.
جونگکوک باالخره به سمت دنیل برگشت و بدون اینکه تغییری
در حالتش ایجاد کنه، گفت:
_بسیار خب... به پدر بگو به خاطر احترامی که براشون قائلم کار هام
رو به وقت دیگه ای موکول می کنم.
رو به روی آینه ایستاده بود و به کمک دنیل، کت گرونقیمت و
مشکیرنگی که برای امروز انتخاب کرده بود رو به تن می کرد.
بدون اینکه نگاهش رو از آینه و ظاهر همیشه آراسته ش بگیره،
گره کرواتش رو کمی محکمتر کرد. انگشت هاش برای چند لحظه
در همون نقطه متوقف شدن و ناخودآگاه به درون افکارش پرت
شد. برای چند لحظه فقط نگاه کرد... به خودش، کروات سیاه رنگش
و مرد چهل و هشت سالهای که درست پشت سرش ایستاده بود.
اگر همین حاال، توی همین اتاق، کرواتش رو دور گلوی اون مرد
می پیچید و با هر فشاری که وارد میکرد، از تقالهای خفهشدهی
جسمش و فریاد های بی صدای روحش لذت می برد، ممکن بود موها
و لباسهاش نامرتب بشن؟ اگر ماشهی اسلحهش رو درست زمانی
که روی پیشونیش هدف گرفته بود، می کشید چی؟ خون کثیفش
ملحفههای سفید رنگ تخت رو لکهدار می کرد؟ اگر...
_پدرتون خواستن حتماً توی مهمونی امشب
شرکت کنید، قربان.
صدای تکراری دنیل، به یکباره اون رو از باتالقی که برای خودش
ساخته بود و هر لحظه بیشتر توش فرو می رفت بیرون کشید و هر
دو نفرشون رو نجات داد.
بدون اینکه به سمت دنیل برگرده، ابرو هاش رو باال انداخت، دستش
رو به طرف عطر همیشگیش دراز کرد و اون رو برداشت.
همونطور که از اون به گردن و پیرهن سفید رنگش می زد، با لحنی
سرشار از بیخیالی گفت:
_این روزها سرم شلوغه، باید کمی به کار هام رسیدگی کنم. ازشون
تشکر کن و بگو نمیتونم حضور داشته باشم.
دروغ گفت! عادتی که هر روز انجامش می داد و کم و بیش بخشی
از هویتش شده بود.
_ _این سومین بار در این هفتهست که توی مهمونی پدرتون شرکت
نمیکنید!
_تشکر کن و بگو...
_انتخاب با شما نیست قربان! این یک دستور از طرف پدرتونه.
جونگکوک خواست که حرفش رو تکرار کنه و مثل همیشه از
رویارویی با آدم هایی که دلیل تجمعشون فقط ثروت و سیاست بود
نه عشق یا حتی دوستی، فرار کنه اما با شنیدن جملهی دنیل،
کلماتش رو خور د؛ چرا که پدرش شخصاً دستور داده بود و جونگکوک باید اون دستور رو اجرا می کرد. نه به خاطر احترام یا
محبت... و نه حتی به علت ترس، فقط و فقط به خاطر اینکه بودن
زیر ذرهبین آدمی که به راحتی میتونست جلوی عملی شدن
نقشه هاش رو بگیره، خطرناک بود. همین االنش هم رفتار هاش به
اندازه ی کافی توسط دنیل کنترل می شد. نباید ریسک میکرد...
نه حاال که موفقیت فقط چند قدم دورتر ازش ایستاده بود.
جونگکوک باالخره به سمت دنیل برگشت و بدون اینکه تغییری
در حالتش ایجاد کنه، گفت:
_بسیار خب... به پدر بگو به خاطر احترامی که براشون قائلم کار هام
رو به وقت دیگه ای موکول می کنم.
- ۱۹.۸k
- ۱۶ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط