بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
گناه و عبادت : گناه و عبادت، دو فعل هستند و در این روایت نفرموده که گناه بهتر از عبادت است!؛ بلکه فعل نادرستِ یک فاعل = جوان را در مقابل فعل درستِ یک فاعل دیگر = پیر قرار داده و در مجموع راجع به وضعیت فاعل سخن گفته است.
گناه، بخشندگی و بُخل :گناه فعل نادرستی است که یک فاعل گناهکار مرتکب می‌شود؛ پس می‌تواند با یک توجه، اراده، عزم و همّت، استغفار نماید تا بخشوده شود و از گناهان توبه نماید و دیگر مرتکب نگردد.
اما بخل، یک صفت است که مقابل بخشندگی قرار دارد؛ چنان که درروایت نیز صفت بخشندگیِ جوان گناهکار، در مقابل صفت بُخلِ پیر عابد قرار گرفته است.
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند: السَّخاءُ خُلُقُ اللّه ِ الأعظَمُ - سخاوت، خُلق خداوند اعظم است.(كنز العمّال 15926)
و در روایات تصریح شده که بخشندگی سخاوت، سجیّه و خُلق است، و بخشندگی فطری است و ... .بنابراین، انسان بخیل، فطرت را پوشانده و یا حتی کشته است؛ این دیگر گناه نیست که برایش استغفار و توبه کند، بلکه یک خُلق و خو و سجیّۀ نادرستی که دیگر از صفات صاحبش شده است و به این راحتی نمی‌تواند خُلق، خو و سجیّۀ خود را تغییر دهد.
بنابراین، درمجموع، وضعیت جوانی که گناهکار است، اما نه تنها فطرتش نمرده، بلکه تبلور و رشد دارد، و سخاوتمند میباشد، به نیازمندان رسیدگی می‌کند، از مال و اموالش در راه رفع مشکلات گرفتاران هزینه، بذل و بخشش می‌نماید، به مراتب بهتر از وضعیت پیری است که دائم مشغول نماز، تلاوت قرآن مجید، ذکر و سایر عبادات می‌باشد، اما بخیل است و قطره‌ای از دستش برای کمک دیگران نمی‌ چکد! بی‌تردید درجۀ انسان جامعه‌نگر و سخاوتمند، به مراتب بالاتر از انسان خودنگر و بخیل می‌باشد. پس، آن جوان محبوب‌تر است.(پایان)