.

.
.
.
. ‎چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد
‎دل صیاد به آهو به تپیدن نرسد
.
‎اختر عاشق و امید ترقی، هیهات
‎دانه سوخته هرگز به دمیدن نرسد
.
‎بهر گلگونه ربایند ز هم حورانش
‎کشته تیغ ترا خون به چکیدن نرسد
.
‎ما قدم بر قدم جاذبه دل داریم
‎خبر قافله ما به شنیدن نرسد
.
‎به تماشا ز بهشت رخ او قانع باش
‎که گل و میوه این باغ به چیدن نرسد
.
‎قسمت این بود که از دفتر پرواز بلند
‎به من خسته بجز چشم پریدن نرسد
.
‎پرده صبح امیدست شب نومیدی
‎تا نسوزد نفس اینجا به کشیدن نرسد
.
‎دورتر می شود از قطع مسافت راهش
‎رهنوردی که به منزل به رمیدن نرسد
.
‎تو ز لعل لب خود، کام مکیدن بردار
‎که به ما جز لب خمیازه مکیدن نرسد
.
‎در حریمی که من از درد کشانم صائب
‎بحر را دعوی پیمانه کشیدن نرسد