ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ِ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ

ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ِ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽِ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﺑﯿﻨﻮﺍﯾﯽ ِ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ،
ﻭ ﮔﻮﺵ ِ ﻧﺎﺷﻨﻮﺍﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ ِ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺁﺯﺍﺭﻡ،

ﻭ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻡ ﻭ ﺑﺮ ﺑﺨﺖ ِ ﺑﺪ ِ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ،
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺩﻟﺶ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
ﻭ ﻗﺎﻣﺘﺶ ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺗﺮ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻫﻨﺮ ِ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ
ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﺷﻮﮐﺖ ِ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ِ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ،

ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ
ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻧﺼﯿﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺧﺮﺳﻨﺪﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ.

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮﺍﺭ ﻭ ﺣﻘﯿﺮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ
ﺍﺯ ﺑﺨﺖ ِ ﻧﯿﮏ، ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ِ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﻢ،

ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ ِ ﻣﻦ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭼﮑﺎﻭﮎ ِ ﺳﺤﺮ ﺧﯿﺰ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ِ ﺗﯿﺮﻩ ﺍﻭﺝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﯼ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺮﻭﺩ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ

ﻭ ﺑﺎ ﯾﺎﺩ ِ ﻋﺸﻖ ِ ﺗﻮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﻋﻈـــﯿﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ ِ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺧﻮﺍﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﻣﻘﺎﻡ ِ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﻋﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ

ﻭﯾﻠﯿﺎﻡ ﺷﮑﺴﭙﯿﺮ