دختر ِ سعدی!

دختر ِ سعدی!
هلاک ِ بوسه ای شیرازی ام!
آنقدر مســـــــتم ؛
که حتی با لبی هم رازی ام!
تا که بابا "مشــرف الدین" برنگشته، زود باش!
کمتر از اینها، بده با خنده هـــــــایت بازی ام!
مادرت من را نبیند پشــــــت ِ در، بد می شود!
رویگردان از "اتابــــک خان" و حکم ِ قاضی ام!
خنجر ابرو!
چشمهـــــایت غارت ِ قوم ِ مغول
زخمی از ناز ِ تو و، مغلــــوب ِ مژگان تازی ام!
خوانده ام رقص ِ تو را در بوستان ِ شیخ اجل
عاشق ِ پروانگی های ِ تو و طنــــــــازی ام!
نیست همرنگ ِ لبانت در گلســـــــتان ِ انار
با فقط یک باب از بوسیــدنت هم راضی ام!
مثل ِ بابای ِ تو ، من هم کار و بارم شاعری ست
تکه نانی دارم و اهـــــــل ِ غزلپـــــردازی ام!
اهل ِ این دوره که نه، از قرن ِ دوری آمـــدم
ساکن ِ آینده و برگشـــته سوی ِ ماضی ام!
من همین هستم که
می بینی:
زلال و ساده دل
خســـته از هرچه ریا و هرچه ظاهر سازی ام!
این غزل تقدیم ِ تو، با من عروسی میکنی؟!
ای فدااااااای ِ "بله" ی ِ تو دلبر ِ شیرازی ام!