ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ

ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ...
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﯼ ﮐﻮﺭ !
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺷﻮﺭ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ...
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻣﺮﺩﻣﮏ ﻫﺎﯾﺖ
ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ
ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﮐﺒﺮﯾﺎ ﺑﺒﺮ !

ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﮏﯾ ﺷﺒﮕﺮﺩ
ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺭﺳﯿﺪﻩ ،
ﺍﺯ ﺍﻓﻖ ﻫﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ .
*******
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺷﺶ ﺳﺮﺩ
ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺑﻪ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﺮ
*********
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﺒﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺩ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ
*******
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﻪ ﻟﻤﺲ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﺮ !
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ...
ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﮐﺒﺮﯾﺎ ﺑﺒﺮ