چه رسم جالبی است محبتت را می گذارند پای احتیاجت.

چه رسم جالبی است محبتت را می گذارند پای احتیاجت... صداقتت را میگذارند پای سادگیت... سکوتت را می گذارند پای نفهمیت... نگرانیت را میگذارند پای تنهاییت... و وفاداریت را پای بی کسیت... و آنقدر تکرار میکنند که خودت باورت میشود که تنهای تنهایی...‎