پس از سقوط جمهوری، هیمن به شهر سلیمانیه در کردستان عراق پ

پس از سقوط جمهوری، هیمن به شهر سلیمانیه در کردستان عراق پناهنده شد و در آنجا اقامت گزید. در آنجا دستگیر شد ولی مخفیانه به لاچین بازگشت. پس از قرارداد آشتی ۱۱ مارس ۱۹۷۰ میان حزب دموکرات کردستان عراق و حکومت عراق، هیمن به بغداد رفت و در آنجا اقامت گزید و عضو فعال فرهنگستان علوم کرد شد.

هیمن پس از سرنگونی پادشاهی پهلوی (۱۹۷۹) دوباره به کمیته مرکزی حزب دموکرات کردستان پیوست. پس از سال ۱۹۸۳ در ایران یک انتشاراتی کردی به نام انتشارات صلاح‌الدین ایوبی در شهر ارومیه برپا کرد. آن انتشاراتی از بهار ۱۹۸۵ یک فصلنامه فرهنگی به نام سروه (نسیم) به چاپ می‌رساند که هیمن تا زمان درگذشتش مسئول آن فصلنامه بود. او قبل از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ در روزنامه کردستان که در تهران منتشر می‌شد، همکاری می‌کرد. هیمن در روزنامه‌های کردستان، ههواری کورد (فریاد کرد)، هه‏واری نیشتمان (فریاد میهن)، گڕوگاڵی منداڵان (قیل‌وقال کودکان)، ئاگر (آتش) و ههڵاڵه (لاله) نیز می‌نوشت.

آثار هیمن

«تاریک و روون»، مجموعهٔ نظم و نثر ۱۹۷۴
«پاشه رۆک»، مجموعهٔ نظم و نثر
«ناڵه ی جودایی»، مجموعهٔ اشعار ۱۹۷۹
«پاشه رۆکی مامۆستا هێمن»، مجموعهٔ مقالات، مهاباد ۱۹۸۳
«توحفه ی موزهففه رییه»، ترجمه
«ئه فسانه کوردییه کان»، ترجمه
«چه پکێک گوڵ و چه پکێک نێرگز»
«شازاده و گه دا»
«قهڵای دمدم»
«هه واری خاڵی»