ﺷﻌﺮ : "ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ "

ﺷﻌﺮ : "ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ "
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺗﻮ ﻭ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﻝ ﺍﻧﮕﻴﺰ
ﺑﺮ ﭘﻴﻜﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺳﺒﺰ ﻧﻤﻮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻡ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﻴﺴﻮﻳﻢ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮔﺸﻮﺩﻡ
ﻋﻄﺮ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻓﺸﺎﻧﺪﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﻧﺎﺯﻛﻨﺎﻥ ﺳﺮﻣﻪ ﻛﺸﺎﻧﺪﻡ
ﺍﻓﺸﺎﻥ ﻛﺮﺩﻡ ﺯﻟﻔﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻛﻨﺞ ﻟﺒﻢ ﺧﺎﻟﯽ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻧﺸﺎﻧﺪﻡ
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﻣﺎﺕ ﺷﻮﺩ ﺯﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺴﻮﻧﮕﺮﯼ ﻭ ﻧﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺳﺒﺰ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻣﻚ ﭼﺸﻢ ﺳﻴﺎﻫﻢ
ﺗﺎ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﻮﺩ ﻋﻜﺲ ﺭﺥ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﯼ ﺍﻓﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﺁﻳﺪﻡ ﺍﻣﺸﺐ
ﻛﻮ ﭘﻨﺠﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺰﻳﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻮﻳﺪ ﭼﻮ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺻﻔﺖ ﻋﻄﺮ ﺩﻻﻭﻳﺰ ﺗﻨﻢ ﺭﺍ
ﺍﻱ ﺁﻳﻨﻪ ﻣُﺮﺩﻡ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﺱ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻓﺸﺎﺭﺩ ﺑﺪﻧﻢ ﺭﺍ
ﻣﻦ ﺧﻴﺮﻩ ﺑﻪ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﺣﻞ ﻛﻨﯽ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻜﺴﺖ ﻭ ﻓﻐﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﺮﺡ ﻏﻢ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﯼ ﺯﻥ، ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﯽ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺭﺍ